اگر كسى از من بپرسه: «چطور ميخواى دوست داشته شى؟» شايد اول بگم با گل، هديه يا نامه های دست نويس، اما تو سطحى عميق تر، فکر میکنم میخوام از طریق هنر توجه کردن دوست داشته شم.
کسی رو میخوام كه چیزهای كوچک رو بدون اينكه مجبور باشم اونهارو تكرار كنم، به خاطر بسپاره، كسى که بگه: «اين رو ديدم وبه توفكر كردم.» كسى كه به نحوه خنديدنم، نحوه تغيير صدام وقتى غمگین، خسته يا وانمود مىكنم كه خوبم توجه كنه.
كسى كه باعث شه وایسم و بپرسم:«از کجا فهمیدی؟» و اون به سادگی بگه: «چون من به يادمه.»
دلم سال ۴۰۳ رو میخواد. همون شبایی که توی سرمای استخوانسوزِ نصفهشبِ مشهد، از خوابمون گذشتیم و زدیم بیرون تا بریم حرم و توی صحنهاش قدم بزنیم و چایی امام رضا بخوریم.
اگه هروقت که اراده کنید میتونید مشهد باشید واقعا خوشبختید. لطفا واسه ما بیچارههایی که چندساله نرفتیم دعا کنید. لبخند براتون.
هنوز فوت اکبر عبدی رو هضم نکرده بودم که کوروش زارعی هم با این دنیا خداحافظی کرد.
میوههای دلم، روشنی چشمانم! بیصدا گریه کنید. نباید کسی بفهمد.
در تاریکی و سکوت شب سلما آب میریخت و من فاطمه را از روی لباس غسل میدادم. دستم به پهلویش رسید. ورم کرده بود یا اشتباه میکردم ؟
- سلما! پهلوی فاطمه ورم کرده و من نمیدانستم؟
- ابالحسن، آقا! فاطمه سپرده بود به شما چیزی نگوییم.
- چهشده ؟ چه بلایی سر یاسم آمده است؟..
[کتابِحیدر،صفحهی۳۰۲]
هرشب به فاطمه سر میزدم.
- چه بلایی سرم آمده است ؟ به قبرستان میآیم. به محبوبم سلام کنم؛ اما جوابی نمیشنوم. حالا که از هم جدا شدهایم. دیگر دوستم نداری ؟ :) ..
[کتابِحیدر،صفحهی۳۰۹]