دلم سال ۴۰۳ رو میخواد. همون شبایی که توی سرمای استخوانسوزِ نصفهشبِ مشهد، از خوابمون گذشتیم و زدیم بیرون تا بریم حرم و توی صحنهاش قدم بزنیم و چایی امام رضا بخوریم.
اگه هروقت که اراده کنید میتونید مشهد باشید واقعا خوشبختید. لطفا واسه ما بیچارههایی که چندساله نرفتیم دعا کنید. لبخند براتون.
هنوز فوت اکبر عبدی رو هضم نکرده بودم که کوروش زارعی هم با این دنیا خداحافظی کرد.
میوههای دلم، روشنی چشمانم! بیصدا گریه کنید. نباید کسی بفهمد.
در تاریکی و سکوت شب سلما آب میریخت و من فاطمه را از روی لباس غسل میدادم. دستم به پهلویش رسید. ورم کرده بود یا اشتباه میکردم ؟
- سلما! پهلوی فاطمه ورم کرده و من نمیدانستم؟
- ابالحسن، آقا! فاطمه سپرده بود به شما چیزی نگوییم.
- چهشده ؟ چه بلایی سر یاسم آمده است؟..
[کتابِحیدر،صفحهی۳۰۲]
هرشب به فاطمه سر میزدم.
- چه بلایی سرم آمده است ؟ به قبرستان میآیم. به محبوبم سلام کنم؛ اما جوابی نمیشنوم. حالا که از هم جدا شدهایم. دیگر دوستم نداری ؟ :) ..
[کتابِحیدر،صفحهی۳۰۹]
اسما بریز آب روان، بر آیههای کوثرم..
تا من بشویم نیمهشب، جسم کبود همسرم..
غسل تن مجروح او، کار منِ تنها که نیست..
کرده وصیت فاطمه، امشب تو باشی یاورم..
دسته گل خود را نبی، دستم امانت داده بود..
از این امانت داریم، شرمنده پیغمبرم..
فهمیدهام حالا چرا، زهرا سرش را بسته بود..
آخر سرش بشکسته بود، ای خاک عالم بر سرم..
فهمیدهام حالا چرا، شب تا سحر بیدار بود..
هم پهلویش بشکسته و، هم بازویش کرده ورم..
تو آب میریزی ولی، خونابه جاری میشود..
باید که بعد از این کند، خون گریه چشمان ترم..
لب بست زهرا و نگفت، این زخم سینه جای چیست..
زخمش دهان وا کرد و گفت، من جای مسمار درم..
منکه نود زخم اُحد، یک آه هم از من ندید..
داد مرا کرده بلند ، جسم کبود همسرم :)
زینب گرفته آستین، روی لبش او را ببین..
آهسته گوید زیر لب، وای مادرم وای مادرم..
امشب به جای دستمال، یک روز هم جای نقاب..
این آستین در شهر شام، آید به کار دخترم..
- عبدالحسین میرزایی