هدایت شده از "هُرم آتشین خیال"
همان زمزمهی خیال است و همان کینهی نخوت قلب.
پشیمانیست بدین گونه؟ یا که ندامتیست آشکار؟ رذالتیست نادیده و ناشنیده.
خشم همچو نفرت و هردو مانند هم ریشه میافکنند چون سروِ همیشهسبز_ و سبزیِ آن تاریک میکند روحِ مالامالشدهی چرکین را.
روحِ چروکیده و پوچِ از شادکامی را جسم در بر میگیرد و از آن خود میکند؛ و آنگاه است چشم باز میکنی و به ناگاه متوجه میشوی که مرگ در راستای مردابیست که خود را غریق آن ساختهای.
مرگ او، مرگ توست.
مرگ، میسوزاند، نابود میکند و ویران میسازد.
به بازتاب آیینهی خود در مردابِ آتش نگاهی بینداز که چه از آن انبوهِ رویای سفید ساخته است.
اینک بنگر که تو خودْ مرگ را آفریدی.
#گنجه