هیچوقت به من جام نرسید.

من دیگه قلعه خیالی ندارم. از وقتی اونارو ندارم زندگیم کم کم به نابودی کشیده شد. هرچه سریعتر باید اون شهر رو برگردونم. اون شهر، اما بدون ترجیحا بدون حضور اون رعیت آشغال.

اون یارو همیشه کسی بود که توی همه مسابقه ها میگفت تو اشتباه میگی درصورتی که خودش اشتباه میگفت. علاوه بر این اشتباهش رو قبول نمی‌کرد. تازه با من دعوا هم می‌کرد. منو تخریب هم می‌کرد. یعنی بهتر بگم خیلی سعی داشت خودش رو بزرگتر از من جلوه بده ولی هیچوقت نتونست. چون من ازش برتر بودم.

نمیدونید برتر بودن حتی از "بهترین" یک شهر چه احساس قشنگی داره.

من حتی از پادشاه شهر هم قوی تر بودم.

ببخشید من چرا دارم برتر بودن خودم در سن چهار سالگی از کسانی که وجود نداشتن رو با شما به اشتراک میذارم؟ 🥰🥰🥰

خوابام هنوز چرت و پرتن ولی جدیدا منطقی تر شدن.

اون تیکه از آهنگ بیلی هست که میگه If they knew what they said would go straight to my head, What would they say instead? واقعاااا همون.

یه تیکه نون که هرچی پیدا میکنن روش میریزن بعدم بهش سس میزنن که معلوم نشه مزه سگ مرده میده

یه مشت آشغال توشه با پول کلیه ات

منشاد (یا همون مَشّای خودمون) یکی از روستا های یزده که وقتی میریم اونجا واقعا من شاد.