هدایت شده از سمفونی دلقک ها.
«گریه نمیکنم من، دلم شکسته اما، چیزی نگفته ام من به مامان و به بابا.»
هدایت شده از اجتماع سر رسید هایم
نمیدانم، چقدر کلمه سختی است، نمیدانم چکار کنم، نمیدانم چه میخواهی، نمیدانم چه میخواهم، نمیدانم به چه فکر میکنی. نمیدانم چگونه بیایم، نمیدانم چگونه فراموش کنم، نمیدانم کدام درست است، نمیدانم دستم را میگیری یا نه. لطفی کن و نمیدانم ها را از زندگی ام دور کن. من میخواهم بدانم، میخواهم مطمئن باشم و میخواهم یقین داشته باشم.
هدایت شده از اجتماع سر رسید هایم
_چرا اینجایی؟
+من این خیابان را دوست دارم. معمولا چند روز یکبار گوشه ای از این خیابان مینشینم.
_ بعد چکار میکنی؟
+آدم ها را میبینم. گاهی آهنگ گوش میکنم.
_مگر آدم ها دیدن دارند؟
+آدم ها وقتی با آنها هم صحبت نیستی بسیار زیبایند. نمیدانند که نگاهشان میکنم و خودشان را نشان میدهند. پیر مرد اسباب بازی فروش آن گوشه مشغول حساب کتاب است. آن کودک آن طرف از چیپس سرکه ای اش به دوستش تعارف میکند. آن آقا آنجا به مردم میگوید:(بفرمایید چای). مرد جوانی روی صندلی نشسته و حواسش به آن گربه طلایی است. هر کس مشغول کار خودش است. همه چیز واقعی بنظر میرسد. حتی صدای خنده ها.
_تو کجای این هایی که گفتی نقش داری؟
+من نقشی ندارم. همین آرام بخش است. من برای هیچکس در این خیابان مهم نیستم. من هم میتوانم برای دقایقی دغدغه انعکاس رفتارم روی روحیات دیگران را نداشته باشم. گاهی اهمیت داشتن برای اطرافیان یک بار سنگین است. برای همین گاهی به تنهایی نیاز داریم.