اولین بار بود کتاب به اون سنگینی رو گرفته بودم دستم. نیت کردم، برای آقای حقیقت یه فاتحه خوندم و بازش کردم. در اومد که "دوش بگو باده کجا خورده‌ای؟". شعر رو خوندم. اسم شاعر نوشته بود هلالی جغتائی. اول به فامیلش خندیدم، و همونجا باهاش رفیق شدم.

کاش انقد لال نبودم

چیزهای زیادی رو با خودم به گور خواهم برد. بسیار بیشتر از چیزهایی که در زندگی داشتم. @ir_tavabin

‌

رنگو از کارتون‌های محبوبِ کودکیم😭❤️‍🔥

این دوتا رو

خواب هام حقیقت خودم رو که نمیخوام باهاش روبه‌رو شم و قبولش کنم بهم نشون میده.

دوتا دوتا خرما ها را در دهانم می‌گذارم. سعی می‌کنم بی صدا بجوم و بیشتر به صدای آرام عقربه های ساعت دیواری و چکه های آب از سقف اتاقم گوش دهم. زندگی فلاکت باری است اما خرما ها همه چیز را شیرین تر از قبل می‌کنند.

واقعا عشق جوخه اعدام است

چند شب پیش هم دیدمش.

یعنی نه ندیدمش.