#سرزمین‌افسانه‌ای‌اسب‌ها #قسمت_دوازدهم روزهای بعد، آریان کم‌کم میان اسب‌های دشت جا افتاد. هرجا مشکلی پیش می‌آمد، او کمک می‌کرد؛ اما این بار فرق داشت. دیگر همه با شک به او نگاه نمی‌کردند. رادون تقریباً همیشه کنارش بود و چند اسب دیگر هم کم‌کم به او اعتماد کرده بودند. حتی چند کره‌اسب وقتی آریان را می‌دیدند، با خوشحالی دنبالش راه می‌افتادند. آریان بعد از مدت‌ها دوباره می‌خندید. یک روز یکی از کره‌اسب‌ها از روی سنگی لغزید و ترسید. آریان سریع خودش را رساند و کمکش کرد. کره‌اسب با خوشحالی گفت: «آریان! تو خیلی شجاعی!» آریان خندید. «نه، فقط نباید بذاریم دوستامون آسیب ببینن.» رادون از دور گفت: «دیدی؟ گفتم آدم بدی نیست.» آریان با خنده گفت: «آدم؟ من اسبم!» همه خندیدند. اما آن شب، اتفاقی افتاد که همه‌چیز را تغییر داد. چند اسب ناشناس وارد دشت شدند و با سرگروه اسب‌های آنجا صحبت کردند. گفت‌وگویشان طولانی شد. آریان از دور نگاه می‌کرد و نمی‌دانست چه خبر است. بعد سرگروه به سمت او آمد. چهره‌اش جدی بود. «آریان... باید باهات حرف بزنم.» آریان لبخندش محو شد. «چی شده؟» سرگروه آهی کشید. «خبرهایی از قلمرو قبلیت به اینجا رسیده.» رادون جلو آمد. «ولی ما خودمون آریان رو می‌شناسیم.» سرگروه گفت: «می‌دونم.» سپس به آریان نگاه کرد. «اما اگر بمانی، ممکنه این دشت هم درگیر آن ماجرا بشه.» آریان مدتی ساکت ماند. بعد آرام پرسید: «یعنی باید برم؟» هیچ‌کس جواب نداد. رادون جلو آمد. «نه...» آریان به او نگاه کرد. رادون با ناراحتی گفت: «تازه داشتیم بهت عادت می‌کردیم.» آریان لبخند کوچکی زد. «شاید این سرنوشت منه.» چند اسب دور او جمع شدند. این بار نگاهشان پر از ترس نبود. پر از ناراحتی بود. آریان سرش را پایین انداخت. برای دومین بار... داشت جایی را ترک می‌کرد که بالاخره در آن پذیرفته شده بود.

#سرزمین‌افسانه‌ای‌اسب‌ها #قسمت_سیزدهم شیههٔ بلندی از میان درختان شنیده شد. آریان فوراً ایستاد. «شنیدی؟» سوکو سرش را بالا آورد. «آره.» آریان بدون معطلی به سمت صدا دوید. «بریم کمکش!» سوکو هم دنبالش رفت. هرچه جلوتر می‌رفتند، صدای شیهه ضعیف‌تر می‌شد. ناگهان از میان بوته‌ها اسبی را دیدند که روی زمین افتاده بود. آریان با نگرانی نزدیک شد. «هی! خوبی؟» اسب ماده سرش را بلند کرد، اما معلوم بود درد زیادی دارد. روی بدنش زخمی عمیق دیده می‌شد. سوکو با تعجب گفت: «این زخم... چطور به وجود اومده؟» آریان اطراف را نگاه کرد. «بعداً می‌فهمیم. اول باید کمکش کنیم.» به آرامی کنار اسب نشست. «می‌تونی بلند شی؟» اسب ماده تلاش کرد، اما دوباره روی زمین افتاد. آریان سریع گفت: «آروم... عجله نکن.» سوکو اطراف را بررسی کرد و گفت: «باید از اینجا ببریمش.» آریان سرش را تکان داد. «آره.» با کمک هم، اسب ماده را آرام بلند کردند. آریان گفت: «اسمت چیه؟» اسب ماده چند لحظه به او نگاه کرد و با صدایی ضعیف گفت: «ماریا...» آریان لبخند کوچکی زد. «ماریا... باشه. ما می‌بریمت پیش گله‌ات.» ماریا چیزی نگفت. فقط برای لحظه‌ای به آریان نگاه کرد. و سه اسب، آرام‌آرام راه افتادند؛ بی‌خبر از اینکه رسیدن ماریا به گله، قرار است برای آریان و سوکو دردسر تازه‌ای درست کند.

شخصیت سوم وارد داستان می‌شود ماریا☺️💛🤎

#سرزمین‌افسانه‌ای‌اسب‌ها #قسمت_چهاردهم بعد از مدتی راه رفتن، سه اسب به برکه‌ای زیبا در دل جنگل رسیدند. ماه کامل بالای سرشان بود و نورش روی آب می‌درخشید. صدای آرام آب و وزش باد میان درختان، خستگی سفر را کمتر می‌کرد. ماریا کنار برکه ایستاد و با لبخند به آب نگاه کرد. «چه جای قشنگیه...» آریان هم لبخند زد. «آره. ارزش داشت این‌همه راه بیایم.» سوکو سریع گفت: «من که از اول می‌دونستم اینجا قشنگه.» آریان نگاهی به او انداخت. «تو حتی نمی‌دونستی قراره کجا بریم!» سوکو با اعتمادبه‌نفس گفت: «جزئیات مهم نیست.» 😌 ماریا خندید. سوکو همان لحظه کمی صاف ایستاد و شروع کرد از روی چند سنگ کوچک با پرش‌های پی‌درپی عبور کردن. ماریا با تعجب نگاهش کرد. «تو همیشه این‌قدر پرتحرکی؟» سوکو لبخند زد. «فقط وقتی تماشاچی داشته باشم.» آریان با تعجب به او نگاه کرد. «...سوکو؟» سوکو وانمود کرد چیزی نشنیده. ماریا خندید و گفت: «خودت خیلی عجیبی.» سوکو با افتخار گفت: «ممنون!» آریان زیر لب خندید. اما خودش هم بی‌اختیار بیشتر به ماریا توجه می‌کرد. وقتی ماریا حرف می‌زد، آریان با دقت گوش می‌داد. وقتی می‌خندید، لبخند کوچکی روی صورت آریان می‌نشست. سوکو هم متوجه این موضوع شده بود. اما چیزی نمی‌گفت. از طرف دیگر، آریان هم متوجه تلاش‌های عجیب سوکو برای جلب توجه ماریا شده بود. با خودش فکر کرد: «این چرا یهو این‌قدر نمایش اجرا می‌کنه؟» سوکو دوباره یک پرش بلند انجام داد و با غرور فرود آمد. ماریا گفت: «خوب بود!» سوکو فوراً لبخند زد. آریان ابرویش را بالا برد. «آهااا... پس قضیه اینه.» سوکو سریع برگشت. «کدوم قضیه؟» آریان خندید. «هیچی.» سوکو با شک نگاهش کرد. «تو چیزی فهمیدی؟» آریان شانه بالا انداخت. «گفتم هیچی.» هر دو برای چند لحظه به هم نگاه کردند. هرکدام چیزی را از دیگری پنهان می‌کرد. و ماریا، بی‌خبر از این ماجرا، کنار برکه نشسته بود و به انعکاس ماه روی آب نگاه می‌کرد. آن شب، سه اسب بیشتر از همیشه با هم آشنا شدند. اما هیچ‌کدام هنوز حاضر نبودند اعتراف کنند که حضور ماریا برایشان کمی بیشتر از یک همراه ساده شده است.

‌

‌

‌

‌