صدای هق هق لیلی رو از پشت این عکس می‌شنوید.

How it feels to lose something you thought it would never leave your life.

1:13 I DON'T WANNA LIVE

شخصیت درک نشده ازت روانشناس میسازه

به درجه ای از عرفان رسیدم که وقتی ناراحتم با خودم میگم "ببین، الان تو «م» مشکلات رو بردار، دیدی شد شکلات؟ انقدر سخت نگیر "🧍🏻‍♀

خب، انتقاد چیه؟

«چطوری اون می‌تونه انتقاد پذیر باشه ولی من نه؟»

گرل، هیچکس واقعا واقعا انتقاد پذیر نیست. اوکی؟ هیچکس از انتقاد خوشش نمیاد. فکر کن 24/7 یکی تلاش کنه تو رو— اونم برای کاری که خودت دوستش داری— سرزنش کنه! "چرا اونجوری لباس پوشیدی؟" "این متنی که نوشتی یکم کلیشه ایه..." "این روتین پوستی تو درست نیست تو باید . . . " ،،، مغز انسان، از اصلاح شدن، تنوع، و هر تغییری در خودش پذیرایی نمیکنه. پیس پیس. خود ما هم به شخصیت مون برمیخوره وقتی یکی از ما انتقاد می‌کنه. همه همینن، این یه حس طبیعیه! ولی: «آدم ها، همیشه نظر میدن.»

یادت باشه لیز چی گفت. " خب، این نظر توعه. آیا این یه فکته؟ نه. فقط نظر توعه، نظر شخصی تو. قرار نیست یه فکت درباره من باشه."

برگردیم سر بحث. فهمیدیم که انتقاد یه حس طبیعیه، ولی چرا بعضیا «انتقاد‌پذیر» شناخته میشن؟ (ببین من خیلی کم پیش اومده یه دختر/پسر ببینم که وقتی ازش انتقاد میشه به‌به چهچه کنه🧍🏻‍♀پس میشه گفت 10% مردم از انتقاد خوششون میاد) پس انتقاد پذیر کیه؟ چجوری انتقادپذیر باشیم؟ لیترالی، هیچکسی انتقاد نمی‌پذیره. این آدم ها فقط روی خودشون مسلط هستن، یعنی اونقدر روی سلامت روان و آرامش‌شون کار کردن که بتونن اون لحظه خشم‌شون رو کنترل کنن. "موهات امروز قشنگ نیست..." "اوه، خب ..." مکث* "به نظرت چه چیزی باعث شده اینجوری به نظر برسه؟" این جواب، از یه فردی میاد بیرون که از انتقاد های بقیه، پل می‌سازه. یعنی تهدید رو تبدیل به فرصت می‌کنه.