نوحه‌ی ملی‌گرایانه‌ی مصطفی راغب محرم ۱۴۰۴ پساجنگ یزد ‌ @mohsenhesammazaheri

نمونه‌ای از نوحه‌های ملی در محرم ۱۴۰۴ هیئت بعثت یزد ‌ ‌ هیئت‌های یزدی ازجمله همین هیئت‌ بعثت در استفاده از مضامین ملی و نیز اجتماعی - انتقادی در نوحه‌ها پیشگام بوده و در سال‌های گذشته نیز نمونه‌های بسیاری از این قبیل نوحه‌ها را اجرا کرده‌اند. ‌ @mohsenhesammazaheri

سینه زنی بی نظیر یزدی ها توی پاساژ خلیج فارس ‌ 🏴عزاداری زیبای هیئت آزادشهر یزد با صدای راغب ‌ ┄┅┅✿🖤❀حـقـایــfactــق❀🖤✿┅┅┄

🔻 سرود ای ایران از ساختمان شیشه ای صدا و سیما صدایی که خاموش شدنی نیست و نخواهد شد... ‌ 🔹 رادیوآوا هر لحظه و هر جا @radioava

🔻استوری های کاظم بهمنی شاعر، درباره آهنگ علاج و دغدغه محسن چاووشی برای این آهنگ و اینکه در اون شبی که این شعر سروده شد چه گذشت.. #شرافت_اگر_ترانه_بود @seyedghafar

﷽ 🎥رجز ترکی: مرحبا ایرانیلار #حاج_ولی_الله_کلامی_زنجانی #حسینیه_اعظم_زنجان #محرم_۱۴۴۷ #تیر_١۴٠۴

*این جنگ ١٢ روزه به بچه ها چطور گذشت؟* بهار ٨ ساله گفته بود: چقدر خوب شد جنگ شد، خیلی خوش می گذره. نفس ٢ ساله تا صدای تقی و توقی می شنیده، دستاش رو بلند می کرده و میگفته: ببل... ببل... به معنی داره صدا میاد، بغلم کنید و مثل دیشب منو ببرید توی کوچه... دریا رفته کنار دریا و حتی هنوزم برنگشته، با وجودی که مامان و باباش تهران هستن، مونده شمال خونه ی مادربزرگش و همچنان داره با بچه خرگوش ها بازی می کنه. مهسا تو حیاط کوچولوی مادربزرگش، هر روز با یک لگن آب، آب بازی کرده. احسان و کیان کلی با موشک های کاغذیشون بازی کردن و حال کردن. مهدی برای اولین بار، نبرد مورچه ها با یک مگس رو از نزدیک تماشا کرده. ارسلان و اردلان میزبان دخترخاله هاشون بودن و چه بازی های چهارنفره ای که باهم نکردن. محمد با پسرداییش برای اولین بار بازی هایی مثل کشتی و بوکس و وحشی بازی و بالای کمد رفتن و اوپن رفتن و از روی رختخواب ها پریدن رو تجربه کرده. خبرش رو دارم که اکثر بچه ها از تموم شدن مهمونی و شادی و خوشی، ناراحت شدن و با بغض و حتی ریختن اشک، به خونه ها برگشتن. اونا خوشحالی ما رو از شنیدن خبر آتش بس درک نکردن و ما هم بغض اونا رو از شنیدن خبر بازگشت به خونه درک نکردیم. *مگه بچه ها چه توقعی از دنیا دارن؟ جز بازی برای دوران کودکی شون!* *ای دنیای امروز! می دونی که بدجوری به بچه ها بدهکاری؟!* #ح_ص #بچه_ها_و_جنگ https://ble.ir/LookatEnd https://eitaa.com/LookatEnd

خیلی احساس ضعف دارم. حس می‌کنم قبلاً قوی تر بودم. قبلاً یعنی کی؟ به بازه بارداری تا الان میرسم، هی قبل از تأهل و بعد از تأهل رو مرور می‌کنم. اصلأ من قوی بودم؟! رو چه حسابی میگی قوتی داشتی که الان نداری؟ اون موقع هم مسئولیت هایی در حد خودم داشتم، اما انگار همسرداری و خانه داری و فرزندپروری طاقت فرساتر از اون مسئولیت‌های اجتماعی هست. قانع نمی‌شم! هی با خودم گذشته و حال و اتفاقات رو بالا و پایین می کنم، تا بالاخره یکی از درون می‌گه «بسه آنقدر توی گذشته و الان سیر نکن. خب داری میگی احساس ضعف و ناتوانی می‌کنی برطرفش کن، پاشو. یاعلی.» دوباره یکی از درون بهم می‌گه «با بچه و شوهر و خونه و این همه محدودیت خب طبیعیه احساس ضعف کنی، چون حس می‌کنی محدودی!» دوباره با خودم کلنجار میرم. «می‌دونی، یه چیزی فراتر از اینهاست. الان توقع داری سیده زهرا کتاب دا باشی؟!» میرم بین کتابهای دفاع مقدس، اصلأ الکی این همه کتاب خاطرات شهدا خوندیم که چی بشه؟! الان به دردمون نمی‌خوره! البته چندین سالی هست که سراغ این تیپ کتاب‌ها نمیرم! حوصله این شرح داستان‌های همسران شهدا رو نداشته ام. واقعاً چه فایده داره که بخونی «با همسرش مهربان بود و در کارهای خانه به او کمک می کرد» خب به من چه؟ همسر منم ته مهربونی و عشق هست و غذا هم درست می‌کنه! باز توی ذهنم کتاب‌ها رو مرور می‌کنم. توی ذهنم جستجو می‌کنم کدومشون یک ویژگی از اون رزمنده یا همسرش گفته که توی جنگ تونستن اثرگذار باشن؟ یادم میاد: *استمرار و مقاومت در کار*... *تمرکز در کاری که بهشون محول شده*... یاد جذابیت فخری زاده می افتم؛ همه میتونستن روش حساب کنن. *مردم داری* چه چیز عجبیه. چقدر هم سخته. منم یک زمانی خیلی مردم دار بودم و می شد روم حساب باز کرد. اما از وقتی از همین دوستان چیزهای بی‌رحمانه شنیدم انگار سست شدم. باز یکی از درون بهم می‌گه «نیتت خوب درست نبوده. مگه قصدت خدمت به خلق نبود؟ پس چی شد؟» خوب اونم اینکه با هر قصد و هدفی باید در مسیر انگیزه و تجدید قوا صورت بگیره وگرنه هر آدمی یه جایی خسته میشه و پا پس می کشه طبیعیه! این انگیزه برای ادامه دادن چیه؟ تعریف و تمجید مردم؟ نه بابا. #میم_او #واگویه_های_درونی https://ble.ir/LookatEnd https://eitaa.com/LookatEnd 1⃣👇