هدایت شده از نفور~الهه ی خیال𖦹
هر دو نشستند. اولش سکوتی کوتاه بینشان بود؛ سکوتی که نه از غریبی، بلکه از هیجان دیدن دوباره هم بود.
چند ساعت گذشت. از خاطرات قدیمی گفتند، از آرزوهایی که هنوز به آن‌ها نرسیده بودند، از روزهایی که هر کدام فکر می‌کردند دیگری فراموشش کرده است:)
(( فشار ما رو میسازه. اولش زغال سنگ هم كه باشى، با زير فشار قرار گرفتن تبدیل به الماس میشی.))
کتابخانه ی نیمه شب