چه خوب گفت اون دوست که این رسم روزگاره یه روز اونقدر تنها میشی که همه ی غما به سمتت هجوم میارن ، شاید با گریه ،غم ،اندوه
من ِاو ( :
چه خوب گفت اون دوست که این رسم روزگاره یه روز اونقدر تنها میشی که همه ی غما به سمتت هجوم میارن ، شای
ولی اگه این رسم روزگاره چه رسم🚮🚮
(ای که میپرسی چه پیش آمد که پیدا نیستی؟
خویشتن را کرده ام گم، تا طلبکارم تو را
از من ای آرام جان، احوال صائب را مپرس
خاطر آسوده ای داری، چه آزارم تو را؟)