مسلم بن عقیل ، سفیرالحسین بود که به سمت کوفه رفت تا از پایبندی بر عهد و پیمان کوفیان اطلاعاتی کسب کند ؛ به پسرعمویش حسین(ع) نامه نوشت که به کوفه عزیمت کند ؛ اما امان از نماز مغربی که مسلم را تنها گذاشتند و فرار کردند .

کوفه نیا حسین جان . . .

بالایِ نیزه ها ، با لبِ خونی ، قرآن میخونی . . .

از داغِ تو میسوزم، روز و شب . . . ؛

- با حال مناسب .

ای سرِ خونی و نیزه نشین ! اشکامو ببین . . .

با لطف شما هیچ شبی خواب نداریم ای عشق! بفرما! شب عالی متعالی...

ببخشید یا اباعبدالله...

در هنگام حرکت کاروان حسین(ع)، عباس به منبر رفت ؛ و منبر او کعبه بود ؛ رویِ بامِ کعبه ، مولایش حسین را ستایش کرد ، یزید و یزیدیان را رسوا کرد ؛ خطاب به یزیدیان گفت که در همان دامی افتادند که قریش افتاد ؛ قریش قصد قتل پیامبر خدا را داشت و آنها قصد قتل نوه پیامبر را داشتند ؛ عباس گفت تا وقتی من زنده هستم به مقصودتان نخواهید رسید ؛ من را بکشید و گردنم را بزنید تا به مقصودتان برسید . . .