__

السَّلامُ عَلَی أبى الفَضلِ العَبّاسِ بنِ أمیرِ المُؤمِنینَ، المُواسى أخاهُ بِنَفسِهِ، الآخِذِ لِغَدِهِ مِن أمسِهِ، الفادى لَهُ الواقى، السّاعى إلَیهِ بِمائِهِ، المَقطوعَةِ یَداهُ، لَعَنَ اللّه ُ قاتِلَیهِ یَزیدَ بنَ الرُّقادِ الحیتى وحَکیمَ بنَ الطُّفیلِ الطّائِىَّ .

سلام بر ابوالفضل عبّاس ، فرزند امیر مؤمنان ؛ از خود در گذرنده با جان برای برادر ، برگیرنده از دیروزش برای فردایش ، فداییِ او ، نگهدارنده ، کوشنده برای رساندن آب به او ، وکسی که دست هایش بُریده شد ؛ خداوند قاتلانش یزید بن رُقاد حیتی وحَکیم بن طُفَیل طایی را لعنت کند . . .

ای کاش سالم به خیمه می‌رسید . . .

—

هنگامی که عطش به خیمه حسین غلبه کرد ، به همراه علمدارش به سمت فرات تاختند تا بتوانند برای کودکان آب فراهم کنند ؛ هر دو به همراه هم می‌جنگیدند ، حسین به سمت سیل بند فرات حرکت کرد که ناگهان فردی از قبیله بنی دارِم تیری به سمت گلوی سیدالشهدا پرتاب کرد ؛ حسین تیر را از گلویش در آورد و دستش را زیر گلو گرفت و پر خون شد ؛ سپس خون را پاشید و فرمود " خدايا ، به درگاهت شكايت مي‌كنم از آنچه با پسر دختر پيامبرت می‌كنند " ؛ در این حال لشکر دشمن ، عباس را از هر طرف محاصره کردند و او را از حسین جدا کردند ؛ عباس تنها رجز می‌خواند و می‌جنگید که حُکَیم بن طُفَیل از پشت نخل ها کمین کرد و دست راست عباس را قطع کرد ؛ پس از آن ، عباس شمشیر را به دست چپش داد و این رجز را خواند " والله إن قطعتموا یمینی ، انی اُحامی ابداً عن دینی " . چندی بعد ، حکیم در پشت نخلی کمین کرد و دست چپ عباس را هم قطع کرد ؛ در این هنگام ، عباس بلند فریاد می‌زد "ای نفس ، از كفار نترس و در كنار پيامبر سرور و برگزيده خدا ، تو را به رحمت خداي جبّار مژده باد . آنان با ستمكاری ، دست چپ مرا قطع كردند ، پروردگارا ، آنان را به آتش وارد كن " و پس از این اتفاق ، حکیم با عمودی آهنین به فرق عباس کوبید و او را به شهادت رساند .

حسین (ع) وقتی دید عباس به شهادت رسیده ، بشدت گریست و فرمود " الآنَ اِنْكَسَر ظَهْرِي وَ قَلَّتْ حِيلَتی " یعنی " الان کمرم شکست و رشته تدبیرم گسست " . . .

دستی عمود آهنین را بالا برد و بر سر علمدار زد، چنان که مغز سر بیرون پاشید . . . _ مقتل مقرم، ص۱۸۲

10:34

فایل با کیفیت نسخه پروفایل سیاه و سفید .

__