پیامبر اکرم توی یه روایت میفرمایند " حسن و حسین امامان ؛ قاما او قعدا " یعنی امام حسن و امام حسین امام هستند ، چه بنشینند و چه بایستند (قیام کنند یا صلح کنند) ؛ انگار میدونستن یه زمانی بعد از صلح امام حسن با معاویه ، مردم به جگرگوشه‌شون میگن " یا مذل المومنین " یعنی ای کسی که مومنان رو ذلیل کردی . صلی الله علیک یا مُعِزَّ المومنین . . .

غربت امام حسن اینطور بوده مردم وقتی میخواستن به ایشون سلام بدن ، میگفتن السلام علیک یا مذل المومنین .

اما همونطور که فردا خواهم گفت ، نه این مظلومیت باعث شهادت امام حسن شد و نه زهر دردناکِ جعده ؛ حسن بن علی ، روز دوشنبه در کوچه شهید شد . . .

بزرگوارا اختلاف رحلت و شهادت پیامبر توی منابع تاریخیه هیچ ربطی هم به وحدت نداره😂

شما به جای اینکه بانی های وحدت بین شیعه و سنی رو دیس کنی ، با روایت خود پیامبر شهادت رو اثبات کن . به جایی هم بر نمیخوره ؛ سندت هم معتبر تر میشه .

روایات متعدد ائمه ؛ أنَّه لا یقتل الانبیاء و اولاد الانبیاء الا اولاد الزنا . یعنی پیامبران و فرزندان پیامبران فقط به دست حرامزاده ها کشته میشن ( پس قطعا به مرگ طبیعی از دنیا نمیرن )

مستدرک سفینه البحار ، ج8 ، ص414 .

امام صادق: سُمَّ رَسُولُ اَللَّهِ يَوْمَ خَيْبَرَ فَتَكَلَّمَ اَللَّحْمُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اَللَّهِ إِنِّي مَسْمُومٌ قَالَ فَقَالَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ عِنْدَ مَوْتِهِ اَلْيَوْمَ قَطَعَتْ مَطَايَايَ‌ اَلْأُكْلَةُ اَلَّتِي أَكَلْتُ بِخَيْبَرَ وَ مَا مِنْ نَبِيٍّ وَ لاَ وَصِيٍّ إِلاَّ شَهِيدٌ . در روز خیبر، به رسول خدا(ص) سم خورانده شد . پس گوشت [گوسفند مسموم] به سخن آمد و گفت: ای رسول خدا، من مسموم هستم . راوی میگه : پیامبر(ص) هنگام وفات خویش فرمود : « امروز آن لقمه‌ای که در خیبر خوردم، رگ و پیوندهای مرا از پا درآورد؛ و هیچ پیامبر و هیچ وصی‌ای نیست، مگر آنکه به شهادت می‌رسد . » - بحارالانوار ؛ جلد 17 ، صفحه 405 .

در كتاب خرائج روايت ميكند كه امام حسن عليه السّلام به اهل خود ميفرمود: من بوسيلۀ زهر شهيد ميشوم همان طور كه پيغمبر خدا صلّى اللّٰه عليه و آله و سلّم شهيد شد. - بحارالانوار ؛ جلد 10 ، باب بیست و دوم .

در مورد حدیثی که حفصه و عایشه به پیامبر دارو دادن هم صحبت میکنیم . روایت به این صورته :

قالت فلانة : لَدَدْنَاهُ فی مَرَضِهِ فَجَعَلَ یُشِیرُ اِلَیْنَا اَنْ لَا تَلُدُّونِی فَقُلْنَا کَرَاهِیَةُ الْمَرِیضِ لِلدَّوَاءِ

یعنی حفصه و عایشه گفتن ما به پیامبر دارو دادیم به خاطر مریض بودنش ؛ پیامبر به ما اشاره کرد که بهش دارو ندیم ؛ ما هم گفتیم مریض از دارو بدش میاد دیگه ما هم دارو رو بهش دادیم