به جایٍ من از چای عراقیِ موکبا عکس بگیرین ؛

*

به جایِ من موقع شنیدن صدایِ مای بارد بچه‌ها ذوق کنین ؛

*

به جایِ من توی بین الحرمین نفس بکشین ((((:

*

نگارا از عجم مهمان نمی‌خواهی؟(؛

*

می‌خوام از این به بعد از احساساتم اینجا بگم ،

از حقیر بودن غصه‌هام خِجِلَم !

گاهی می‌شینم و به تموم چیزایی که این روزها دلم رو سنگین کردن فکر می‌کنم . به دلخوریای کوچک ، به انتظارای بی‌جواب ، به خستگیایی که هر روز با خودم حمل می‌کنم ، به دلتنگیایی که گاهی نفس کشیدن رو برام سخت می‌کنن . همون لحظه ، نگاهم به آدمایی می‌افته که بارشون هزار برابر سنگین‌تر از منه ؛ یکی عزیزی رو از دست داده ، یکی سال‌هاست با بیماری می‌جنگه ، یکی زیر فشار زندگی خم شده و دیگری حتی امید فردایش رو هم نداره و خودشو به زور تا فردا می‌رسونه .

اون وقته که از خودم خجالت می‌کشم . . از اینکه گاهی برای غصه‌هایی اشک ریختم که شاید در برابر رنج‌های بزرگ این دنیا ، چیزی جز سایه‌ای کوچک نبوده . اما حقیقت اینه که درد ، مقایسه‌بردار نیست . هر دلی به اندازه‌ی وسعت خودش درد می‌کشه . زخم هرچند کوچک ، وقتی روی قلب بنشینه ، می‌تونه تموم جون آدم را درگیر کنه .