ز خونِ دل، گل دین را برویاند ز جان، رسم وفا را زنده می داند چو از هستی گذشت از بهر یار نه مرد، آن را که جاویدیش خواند آن که در اوج سلوک و پاس دین جان فشاند از پی پاکی دین مرگ او را به جهان، نور یقین کز شهادت نشود جز که همین

امیدوارم ترند بعدی ، داشتن شخصیت باشه .

برای خانه سوخته، باز شاید بشود خانه‌ای بنا کرد. دل سوخته را بگو چه کنیم؟

"ای نماز قضا نمیدانی که چقدر گریه‌ی قضا دارم.."

نشونه⁴⁰⁵.⁰⁶.¹⁷

آمد به مزارِ من و خشنودترین بود .‌.. پس وعده‌ٔ دیدار که می‌گفت همین بود

ادامه دهنده راهِ پدر؛ تولدتون مبارک.

زندگی به من یه آدم نامه نویس بدهکاره!