‏«دُژَم» یه کلمۀ فارسی اصیله که کاربرد خودشو از دست داده متأسفانه. یعنی کسی که هم‌زمان خشمگین و غمگینه. مثل وقتی که دلت تنگ میشه و هیچ غلطی نمیتونی بکنی.

اونجا که سید تقی سیدی میگه: ولى دِق داد تا دادَت به من تقدير بى‌دقت…

میگن شیشه حافظه داره، یعنی هر ضربه ای بهش بزنی تو خودش جمع میکنه. برای همینه که بعضی وقتا بی دلیل با یه تقه کوچیک میشکنه. حکایت دل ما آدماست..

اشتباهی که تکرار بشه، عذرخواهی رو بی ارزش می‌کنه،؛ عذرخواهی که تکرار بشه، بخشیدن رو بی ارزش می‌کنه؛ بخشیدنی که تکرار بشه، رابطه رو بی ارزش میکنه؛ یه سری چیزا ارزششون به همین عادی نشدنشونه...

گمان میکنی که پایان است سپس خداوند همه‌چیز را درست میکند:)

آیم دژم.

در پرده‌یِ دل خیالِ تو، رقص کند..

خدا عمری به من بدهد پیر شدنت را نظاره کنم غر زدنت را موهای کم پشت سپیدت را نگاه مهربانِ از پشتِ عینکت را چالِ گم شده زیرِ چین و چروکِ صورتت را... میبینی…؟ من تا کجا خودم را با تو تصور میکنم…؟ من کنارت میمانم تا ثابت کنم که با تمامِ اینها هم زیبایــی..

اینکه حالت به خاطر رفتار یکی شدید گرفته‌ اس و خب دقیقا هم فقط همون آدم میتونه از گرفتگی درش بیاره خیلی بده..

پذیرفتن خیلی مهمه. بپذیریم که یه چیزی تموم شده، بپذیریم فلان جا اشتباه کردیم، بپذیریم که فلان جا حق داشتیم، بپذیریم یه سری چیزا همینه که هست، بپذیریم برای یه سری چیزا باید تلاش کرد و جنگید. پذیرفتنِ موقعیت و طبق اون رفتار و احساس کردن خیلی مهمه.

دل شکستی و کسی نیست بگوید این غم بومرنگ است؛ شبی سوی تو برمی‌گردد... #سعید_صاحب_علم @Ayeh_Hayeh_Jonon 🌙

منطق درونگراها: خب مثلا اين حرفو زدم بعدش كه چی؟