«جنوب» بهانه‌ی خوبی برای «آشوب» نیست. آی ای گوساله‌های گوشی به‌دست سامری بساط زر و زیور و رنگ و نیرنگ‌تان را جایی دورتر از سواحل شرجی بندر و «خاک سرخ» جنوب برپا کنید؛ ما را که نهنگ دریاییم به اشک تمساح شما احتیاجی نیست؛ مُو بِچّه‌ی شطُّم... مارهای هفت خط و هفتاد قلم آرایش، همان بهتر که لم داده بر عرشه‌ی استخرهای روباز قلیان‌ میوه‌ای‌تان را پک بزنید، لایو بروید و لاو بترکانید! این بو که به مشام‌تان خورده است کباب همیشگی نیست؛ پهپادها آن طرفِ خلیج فارس خر داغ می‌کنند! شیادهای آب‌زیر‌کاه سواحل جنوب نه جای زیرآبی‌ رفتن است و نه محل موج‌سواری. بوشهر و خوزستان و بندرعباس و سیستان جنوب نیستند، قلب ایران‌اند. خرس‌خاله‌هایی که مست ولنتاین و کاج کریسمس هستند را چه به ادامه‌ی جنگ رمضان؟! چریک‌های مجازی اینستا مراقب باشید النگوهای‌تان نشکند! اصلاً شما چندبار روزه گرفته‌اید که حالا سنگِ رطبِ افطار ما را به سینه می‌زنید؟! جاودگر فوتبال چک‌های خواهرش را در همان تهران پاس کند جنوبی‌ها راضی‌ترند. ما خودمان می‌دانیم خرده‌حساب‌مان را با همسایه‌های آن‌طرف آب چگونه تسویه کنیم. شیردل‌های هوافضا شاید همین‌ روزها روی بدنه‌ی پهپادها نوشتند: «بیو با هم بریم سفر دبی دبی...»! این‌ها تاریخی ندارند که یادشان بیاید؛ اما پهنه‌ی جغرافیا و گذشته‌ی دور و دراز ما به خاطر دارد که اول بار اسب‌های وحشی را ما رام کرده‌ایم؛ پس این گاوهای شیرده عربی بهتر است ماست‌های‌شان را کیسه کنند! آی ای شیوخ شوخ و شنگ نفت جزو مسکرات نیست که بوی آن این‌چنین مدهوش‌تان کرده است؛ بهتر است بدمستی نفت و گاز را از سر بپرانید. و رو به سمت خدا کنید که از کدخدای مشنگ دهکده‌ی جهانی آبی برای شما گرم نمی‌شود. شما شاید؛ اما ما از آمریکا نمی‌ترسیم. خمینی کبیر به ما یاد داده است که آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بخورد! ✍مصعب يحيایی