چه زيبا اند آدم هاى ساكت، آرام و خيال پردازی كه جهانى شخصی درون خود دارند، به جزئيات آسمانها و ابرها دقت مى كنند و در هرچیزى سليقه خاص خود را دارند.
آیا روزی خواهد آمد که سرزمین من غرق شادی و آبادی بشود و رخت اندوه از تنش جدا شود؟
گیریم تا آخرِ عمر تنها بمانی و
شریکی برایِ زندگیات پیدا نکنی.
تحملِ این موضوع،
بسیار آسانتر از آن است که شب و روز
با کسی سر و کار داشته باشی، که حتی
یکی از هزاران حرفِ تو را نمیفهمد.
اسمشان
انسان است
وطبيعتشان
انسانيت
كه متاسفانه
این انسان ها
فقط نام انسان
را با خود
ميكشند
واز طبيعت
فقط درخت و
جنگل را بلدند.
و او کسی بود که حتی تصور آغوشش، صدایش، چشم هایش، خنده هایش و حضورش نیز مرا از غم نجات میداد.
گفت ؛
منتظر هيچکس نباش؛
قشنگ ترين اتفاق ها
وقتى مى افتن كه فقط چشم
به خدا دوختی
و خدا كار نميكنه؛
شاهكار ميكنه.
یکی از غمگینترین لحظهها خداحافظی با کسیه که دلت میخواست تموم عمرت رو باهاش بمونی.