اسمشان
انسان است
وطبيعتشان
انسانيت
كه متاسفانه
این انسان ها
فقط نام انسان
را با خود
ميكشند
واز طبيعت
فقط درخت و
جنگل را بلدند.
و او کسی بود که حتی تصور آغوشش، صدایش، چشم هایش، خنده هایش و حضورش نیز مرا از غم نجات میداد.
گفت ؛
منتظر هيچکس نباش؛
قشنگ ترين اتفاق ها
وقتى مى افتن كه فقط چشم
به خدا دوختی
و خدا كار نميكنه؛
شاهكار ميكنه.
یکی از غمگینترین لحظهها خداحافظی با کسیه که دلت میخواست تموم عمرت رو باهاش بمونی.
انقدر تلاش کردیم و نرسیدیم اصلا یادمون رفت کجا میخواستیم بریم.
انقدر خواستیم و نشد اصلا یادمون رفت چی میخواستیم...