ایان مک‌کلن با انتشار پیامی احساسی، به دوست دیرینه‌ی خود، سر پاتریک استوارت، ادای احترام کرد. او در این پیام نوشت: «پیش از هر چیز دیگری، پاتریک با زادگاه و پرورش‌یافتنش در یورکشایر شناخته می‌شد؛ منطقه‌ای پرافتخار در شمال انگلستان که تا پایان عمر دوستش داشت. می‌توانستید این تعلق خاطر را در لهجه‌ی صدایش و صداقت صریح و بی‌پرده‌ای که با آن افکار و احساساتش را بیان می‌کرد، بشنوید. مردم یورکشایر اهل حقیقت‌های نصفه‌ونیمه یا طفره رفتن از مسائل مهم نیستند. او احساساتش را بی‌پرده نشان می‌داد و همین ویژگی باعث می‌شد مردی قابل‌اعتماد، تحسین‌برانگیز و در مورد من، دوست‌داشتنی باشد. ما نیم قرن پیش، به‌عنوان دو بازیگر جوان و جاه‌طلب در کمپانی رویال شکسپیر با یکدیگر آشنا شدیم، اما در نمایش‌های یکسانی حضور نداشتیم. نخستین خاطره‌ی پررنگ من از او به چند سال بعد برمی‌گردد؛ زمانی که در خیابانی در مرکز لندن با یکدیگر روبه‌رو شدیم و او درباره‌ی پیشنهادی برای پذیرفتن یکی از نقش‌های اصلی سریال «Star Trek» با من صحبت کرد.

پارت دوم: به او گفتم: «اما پاتریک، به دوران حرفه‌ای‌ات روی صحنه‌ی تئاتر در بریتانیا فکر کن. واقعاً می‌خواهی خطر کنی و برای سال‌ها و سال‌ها در هالیوود گم شوی؟» خب، او این ریسک را پذیرفت و خدا را شکر که چنین تصمیمی گرفت؛ نه‌فقط برای طرفداران پرشور «Star Trek»، بلکه برای مخاطبان سینما و تئاتر که از استفاده‌ی او از شهرت جهانی‌اش برای ایفای نقش در مجموعه‌ای از آثار سینمایی موفق (البته از جمله «X-Men») و نمایشنامه‌های کلاسیک و برجسته‌ی شکسپیر، ایبسن، آرتور میلر، پیتر شفر، پینتر و بکت شگفت‌زده می‌شدند؛ آثاری که در استراتفورد آپون آون، منطقه‌ی وست اِند لندن و برادوی روی صحنه رفتند. آمریکا خانه‌ی دوم او شد؛ جایی که با سانِیِ عزیزش آشنا شد؛ کسی که در روزهای بیماری و سلامتی، در فراز و نشیب‌های زندگی، همواره از او مراقبت کرد. اما پاتریک هرگز ریشه‌های خود را فراموش نکرد. پرافتخارترین دستاورد این بازیگر که در دو سوی اقیانوس اطلس، از محترم‌ترین و محبوب‌ترین بازیگران نسل خود بود، انتصابش به‌عنوان رئیس دانشگاه هادرسفیلد در یورکشایر بود.»

دافنه کین با انتشار پیامی احساسی، به سر پاتریک استوارت ادای احترام کرد. او در این پیام نوشت: «امروز اوایل روز از درگذشت پاتریک مطلع شدم. اتفاق عجیبی است؛ انگار سرنوشت چنین می‌خواست، چون اواخر شب گذشته مشغول نوشتن ایمیلی برای او بودم؛ کاری که مدت‌ها بود انجام نداده بودم. او مردی بسیار مهربان، صادق، بامزه، منحصربه‌فرد، دلسوز و جذاب بود. شوخی‌های بی‌پایانش، روحیه‌ی حمایتگرش و عینک‌های مطالعه‌ی رنگارنگش را به یاد دارم. تک‌تک روزهایی که در کنار او کار کردم، افتخار و امتیازی بود که هنوز هم باورم نمی‌شود نصیبم شده بود. او استاد تمام‌عیار هنر بازیگری و حتی خودِ زندگی بود؛ یکی از بزرگ‌ترین چهره‌های دوران ما، چه روی صحنه‌ی تئاتر و چه در سینما.

همیشه او را الگوی خودم دانسته‌ام و همیشه هم خواهم دانست؛ هم به‌عنوان یک بازیگر و هم به‌عنوان یک انسان. او شیوه‌ی فوق‌العاده‌ای داشت که هر درس ارزشمندی را که از تجربه‌ی سالیان درازش به دیگران منتقل می‌کرد، با شگفتی، سرگرمی و هیجان همراه می‌ساخت. گرمای وجودش و احترامی را که برای تمام اطرافیانش قائل بود، هرگز فراموش نخواهم کرد. ماه‌هایی را که در کنار یکدیگر گذراندیم، برای همیشه در قلبم حفظ خواهم کرد و همواره او را بخش مهمی از شکل‌گیری نگاه خودم به دنیای اطرافم خواهم دانست. پس در آرامش بخواب، ای انسان بزرگ؛ ای اسطوره‌ای در میان مردان. آثار زیبا، انسانیت و مهربانی‌ای که از خود به جا می‌گذاری، برای همیشه زنده خواهند ماند.»

سر پاتریک استوارت پیش از درگذشتش گفته بود: «نمی‌توانم بازنشسته شدن را تصور کنم. من تا ابد یک بازیگر خواهم بود.» آخرین فیلم سینمایی او «Avengers: Doomsday» خواهد بود.

💔این صندلی خالی الان دیگه خیلی متفاوت به نظر می‌رسه...💔💔💔

Rest in peace, Sir Patrick Stewart. 1940–2026.

کمک نمی‌خوام

:)))))))