حرفاتون بوی منت میده

آدما وسیله بازی شما نیستند.

هرکاری دلتون خواست میکنید بعد خیلی راحت‌ با حرفاتون پرتشون میکنید اون طرف

چی میشد ی طرفه قاضی نمیرفتیدو ملتم درک میکردین ، چی میشد انتظارای بیجا نداشتین ، چی میشد نمیری**د تو همچی ، چی مشد میکشیدید بیرون ، تر نمیزدین تو حال بقیه ی کم فقططط یکم میفهمیدین چی دارن میگن حس میکنم زبونی ک باش دارم حرف میزنم ی زبون دیگس و اصلا اندازه ی عدس نمیفهمید چی میگم پس خفه میشم میکشم کنار خیلی خاستم درکتون کنم ولی من نمیفهمیدم چتونه نمیگفتین بیخیال

این همه آدم رفتن

منم آخرش خودمو میزارم و میرم

پ‍‌ش‍‌ت ِدردی که ن‍‌گ‍‌ف‍‌ته‌م‍‌ان‍‌د، مُ‍‌رد!

‌‌‌‌‌‹بادویسٺ‌وچندٺکہ‌اُستخوان؛ دوست‌دا‌ࢪم!›

حرف را میشود از حنجره بلعيد و نگفت ، واى اگر چشم بخواند غم ناپيدا را :) ♥️″

±ک‍‌اش‌م‍‌ی‍‌ش‍‌د، ت‍‌ل‍خ‍ی‌ه‍‌ا‌رو‌پ‍‌اک‌ک‍‌رد...!

برای هیچکس آن‌قدرها مهم نیست که تو تا چه اندازه غمگینی و در لابه‌لای نقابِ آرامش و سکوتت چقدر رنج میکشی... انسان‌ها فقط چهره‌ی خندان و روی گشاده‌ی تو را میخواهند، برای هیچ‌کس تحمل یک چهره‌ی گرفته و یک حال نگران، منفعتی ندارد... انسان‌ها معمولا در روزهای آسانی کنار تو می‌مانند، روزهای سخت، آدم‌های سخت و دوستان سخت و رفیق‌های سخت میخواهد... ولی تو آدم‌ها را دوست داشته باش، حتی اگر برای هیچ‌کدامشان اهمیتی نداشته باشد که تو درست همین لحظه که آرام و خون‌سرد مقابلشان ایستاده‌ای، در اعماق کدامین پرتگاه اندوه داری دست و پا میزنی...〈💙☁️〉