از انتظار، زیر پایمان علف سبز شد.
ناگهان نهالی از میان علوفهها رویید؛
رشد کرد و بلندقامت شد.
شکوفه زد و بار داد!
درخت تا زمانی عمر کرد که صبرمان لبریز شد و جان دادیم...
± از اون روز خیلی گذشته . .
از آخرین باری ك باهم حرف زدیم و گله کردم
ازت و گفتی برو ،
گفتم سخته رفتن و گفتی عادت میکنی .
خواستم بگم راست گفتی عادت کردم ،
حتی بعضی وقتا به یادمم نمیای ،
فقط یه وقتایی ك دلتنگی چنگ میندازه به دلم خاطرههاتو مثل قابعکسی ك خیلی وقته رو طاقچه مونده و خاک گرفته ، از روی طاقچه قلبم برمیدارم ، خاکشو میگیرم و دوباره میذارم سرجاش ، قاب خاطراتت اونقدرا قشنگ نیست . .
شیشهاش شکسته و لبه تیزش هربار دستمو
زخم میکنه ، ولی برام عزیزه ، عزیز من . .
زخمت عزیزه ، عزیز من . دردت عزیزه ، عزیز من
دوریت عزیزه ، عزیز من :)! 🌱'🎼
