پیمان شکست یار و به عهدش وفا نکرد من انتظار عاطفه از گل نداشتم آواره سر به کوچه و صحرا گذاشتم غم، با روان من چه بگویم چه‌ها نکرد...!

از آن کنجِ لبِ شیرین غریبی بوسه می‌خواهد چه می‌گویی جوابش؟ منع نتوان کرد سائل را!

تا به گوشه‌ی چشمت یک نظر کنم روزی شب ز گریه تَر کردم گوشه‌های بالین را...

ماییم و شب تار و غم یار و دگر هیچ صبر کم و بی تابی بسیار و دگر هیچ:)

و تو چقدر خدایی بلدی:)

با شنیدن حرفهای حامد عسگری یاد حدیث امیر المومنین افتادم که میفرمود: خدايا مرا اين عزّت بس است كه بنده تو باشم، و برايم اين افتخار كافى است كه تو پروردگار من باشى، تو آنچنانى كه دوست دارم، مرا هم چنان كن كه دوست دارى.

همیشه حرفی که میزنی مهم نیست، گاهی حرفی که نمیزنی مهمه!

«سوف تقبيل أنت تضع ركنًا آمنًا كم كنت أتوق أن أكون الفتات في طريقك.» بر می‌داشتی! می‌‌بوسیدی! می‌گذاشتی گوشه ای امن؛ چقدر دوست داشتم خُرده نان های سرِ راهت باشم.

آن مَرد با تمام اُفق‌هایش حالا به چشم‌های تو محدود است...

آن که در چشم تو رویای مرا زندان کرد؛ کاش می‌داد به دلتنگی من معنایی!

ناز کُنی، نَظر کُنی، قَهر کُنی، ستم کُنی گر که جَفا، گر که وَفا، از تو حذَر نمی‌کنم!