از کوه ها بالا می روند، با عجله و عرق ریزان؛ انگار یادشان رفته بود که میان راه هم، چشم انداز های زیبایی هست...

؛

باهم عبور خواهیم کرد؛ از درد ها و بحران ها. با هم عبور خواهیم کرد، از تغییراتی که لازم است انجام دهیم، گذر خواهیم کرد از هر لحظه یِ این زندگیِ غیر قابل پیش بینی. -تکه هایی از یک کلِ منسجم

_

-این روزا روزایین که هیچ کاری نمیشه کرد جز اینکه دست نوازش بکشی روی شونه‌ی خودت و بگی از پس اینم بر میام-

یه متن قشنگی دبیر ادبیاتمون گفت +لولا الدموع وفيضهن لأحرقت، أرض الوداع حرارة الأكباد -اگر نبود اشک ها و ریختن آنها بی گمان زمین جدایی را به دلیل حرارت قلب ها می سوخت...`

_

مثلا گم شدن تو همچین جایی...

مثلا گیج و بی‌خبر از خواب بلند شوی، رادیو را روشن کنی و بشنوی: «خبری نیست، پا روی پا بیندازید، چایتان را بنوشید، به موزیک‌های آرام گوش کنید، کتاب بخوانید، عاشق باشید و غمتان نباشد؛ قرار نیست هیچ اتفاق خاصی بیفتد...» مثلا روزت را با صدای آواز گنجشک‌ها و شیطنت‌های ابرها و آفتاب شروع کنی. مثلا چشم باز کنی و همه چیز خوب باشد، مثلا هیچ روزنه‌ای برای نگرانی نباشد و زمین سیاره‌ی آرام و دنجی شده باشد برای زیستن... -نرگس صرافیان طوفان