اینم که اصلا یه دنیا قصه داره...

_

اینم با اختلاف یکی از خاص ترین لحظه هاییه که ثبت کردم. زیر ماشین پِیکان ، به سختی و خوابیده کف خیابون :))) *نور گوشی رو زیاد کنید.

من پر از وسوسەهای رفتنم رفتن و رسیدن و تازە شدن. همه چیز از همین جا شروع می شود؛ سفرهای پی در پی برای پیدا کردن معنای زندگی...

از خوبی های تنها سفرکردن، فرصت عمیق برای شناخت و ارتباط با آدم های جدیده و فکرمی‌کنم بهترین بخش راه ، دیدن چهره و لباس ها و زبان های محلی مختلفه...

از همینجا هم از پیرمرد مهربونی که از اصفهان تا شهرکرد ، یکی یکی به سوالام جواب میداد و با ذوق از سفر های دوران جوونیش میگفت ، تشکر میکنم :*)

یکی از آرزوهای چند سالم تیک خورد‌. سفر طولانی با اتوبوس خالی! امیدوارم یه روز این پادشاهیِ کوتاه مدت رو تجربه کنید. میتونید هر چند دقیقه برای تنوع یه ویو داشته باشید ، تمام مایحتاج زنده موندن بین راه رو مهمان دار عزیز فقط برای شما فراهم میکنه ، سکوته ، آرومه ، مدت زمان حرکت و توقف هم به اختیار خودتونه. این رسماً از برکاتِ خداونده :)))😂 به سمتِ مرز شلمچه ؛

منی که به گوشیم اعتماد کردم و دوربین رو همراه خودم برای ثبت لحظه ها نیاوردم، گوشیم اولین روز سفر:

یه آپشن به مهر پاسپورت ها اضافه شده و اونم اینه که ازت میپرسن میخوای استوری بگیری یا نه. استوری ها نهضت جدیدی پدید آوردند.😂