سلطان پیچوندن های موفق.

این پست رو دوباره دیدم دوباره بغض کردم.

آقای روشنفکر ما از خنده زمین رو گاز گرفتیم.

چقدر ذوق داشتم برا این چیزا.

زمانی که مامانم رفته بود مکه و خودم و بابا خونه تنها بودیم، یکی از عجیب ترین ماه های زندگیم بود. غذاهایی که درست میکردم به حدی بد و بدمزه میشدن که میریختیمشون دور‌. یه همسایه داشتیم یه روز اومد دم در دیدم دوتا قابلمه ی بزرگ دستشه. خداشاهده اگر بخوام دروغ بگم! من و بابا یه هفته ی تموم برنج و قرمه سبزی خوردیم :)))) خدا خیرش بده. حداقل من رو نجات داد از درست کردن معجون های مرگ. ( دقیقا بعد از همون موقع بود که من فهمیدم توی پختن غذاهای ایرانی زیر خط فقرم ) ولی همون موقع بهم میگفتن سوشی و شاورما و پنینی و پیتزا درست کن به معنای واقعی پخت و پز میکردم. آخه قیمه چیه واقعا 🐒