به حدی استرس داشتم که صدام میلرزید انگلیسی هم بلد نبودن و با ترنسلیت باهم صحبت میکردیم. اینقدر ازم عکس گرفتن و من معذب بودم که دوست داشتم همونجا بشینم گریه کنم ولی از طرفی آدرنالین خونم بالاترین حد ممکن بود و ترکیب این دوتا واقعا عجیب بود. لحظه ای که دیدم کیف و دوربینمم برداشتن دیگه واقعا اوضاع عجیب بود. _ یه جوری میگفتم اوکی انگار میفهمیدم چی میگه. اوک..

سلطان پیچوندن های موفق.

این پست رو دوباره دیدم دوباره بغض کردم.

آقای روشنفکر ما از خنده زمین رو گاز گرفتیم.

چقدر ذوق داشتم برا این چیزا.