_

اینم با اختلاف یکی از خاص ترین لحظه هاییه که ثبت کردم. زیر ماشین پِیکان ، به سختی و خوابیده کف خیابون :))) *نور گوشی رو زیاد کنید.

من پر از وسوسەهای رفتنم رفتن و رسیدن و تازە شدن. همه چیز از همین جا شروع می شود؛ سفرهای پی در پی برای پیدا کردن معنای زندگی...

از خوبی های تنها سفرکردن، فرصت عمیق برای شناخت و ارتباط با آدم های جدیده و فکرمی‌کنم بهترین بخش راه ، دیدن چهره و لباس ها و زبان های محلی مختلفه...

از همینجا هم از پیرمرد مهربونی که از اصفهان تا شهرکرد ، یکی یکی به سوالام جواب میداد و با ذوق از سفر های دوران جوونیش میگفت ، تشکر میکنم :*)

یکی از آرزوهای چند سالم تیک خورد‌. سفر طولانی با اتوبوس خالی! امیدوارم یه روز این پادشاهیِ کوتاه مدت رو تجربه کنید. میتونید هر چند دقیقه برای تنوع یه ویو داشته باشید ، تمام مایحتاج زنده موندن بین راه رو مهمان دار عزیز فقط برای شما فراهم میکنه ، سکوته ، آرومه ، مدت زمان حرکت و توقف هم به اختیار خودتونه. این رسماً از برکاتِ خداونده :)))😂 به سمتِ مرز شلمچه ؛

منی که به گوشیم اعتماد کردم و دوربین رو همراه خودم برای ثبت لحظه ها نیاوردم، گوشیم اولین روز سفر:

یه آپشن به مهر پاسپورت ها اضافه شده و اونم اینه که ازت میپرسن میخوای استوری بگیری یا نه. استوری ها نهضت جدیدی پدید آوردند.😂

من دوسال پشت سر هم بردم ، راستش چالشای خیلی زیادی داره و مهم تر از همه برای من ، پارسال سر مرز بود... پنج تا مامور عراقی اومدن سمتم و بدون اینکه اجازه بدن هیچ همراهی داشته باشم بردنم توی پایگاه اصلی مرز و بعد از کلی سوال و عکس گرفتن از دوربین و بررسی کاملش از یه گیت کاملا جدا با شک و تردید پاسپورت رو مهر زدن. من از پارسال یه ترس افتاده به جونم و حتی گوشیمم بعضی اوقات با ترس توی دستم میگیرم 😂 ولی خب اونا هم مأمور بودن و معذور..‌ به هر حال امنیتِ یه کشوره! خلاصه که دوربین با مجوز و بی مجوز هم ممکنه گیر بیوفته و هر کسی ممکنه این سکانس سینمایی رو تجربه کنه. برای دست و پا گیر بودن و وزنش هم که بستگی به عشق و علاقه ی طرف داره... یعنی سختیش هرچقدر باشه به جون میخریش و تمام لحظه هایی که باهاش ثبت میکنی قاب میشه توی دلت. در نتیجه،به نظر من سختیش خیلی شیرینه :)✨