آرامش

دعا کنید اتفاقای خوب بیوفته آقا

وقتی دو انسانی که واقعاً به حقیقت وجودی خود بیدار شدند با همدیگه رو به رو میشن اتفاقی کاملاً خارق العاده رخ میده این همان چیزی نیست که رمان های عاشقانه توصیف می کنند و نه حتى آن چیزی که بسیاری از جوامع معنوی درباره اش صحبت میکنند. این پدیده چیزی بسیار ظریف تر عمیق تر و در بسیاری جهات زیباتر از هر چیزی است که ما عادت کرده ایم انتظارش را داشته باشیم

اگر صادق باشیم، بیشتر روابط بر پایه ی نوعی احساس ناتمام بودن متقابل شكل میگیرند. دو نفر به هم نزدیک میشوند چون هر کدام احساس می کند چیزی کم دارد خلائی در درونش هست و دیگری ظاهرا وعده میدهد که آن خلا را پر کند. این همان چیزی است که معمولاً "عاشق شدن" می نامیم اما در واقع افتادن در نیاز است. دو نیمه که می کوشند یک کل بسازند؛ دو لیوان خالی که می خواهند یکدیگر را پر کنند؛ دو انسان در حال غرق شدن که به هم چنگ میزنند به امید اینکه روی آب بمانند این لزوماً اشتباه نیست. بیشتر انسانها در همین سطح زندگی میکنند و چنین روابطی می توانند کارآمد یا حتى خوشایند باشند. اما این روابط بر پایه ی یک سوء تفاهم بنیادی بنا شده اند : این باور که تو ناقصی که خوشبختی بیرون از توست که شخص دیگری میتواند آنچه را در درونت کم است به تو بدهد

اما وقتی دو روح بیدار با هم ملاقات میکنند اتفاقی کاملاً متفاوت رخ میدهد. و نخستین نکته ای که باید درک شود این است روح هاي بیدار به یکدیگر نیاز ندارند. این جمله بسیار مهم است آنها به هم نیاز ندارند. آنها از پیش کامل اند. آنها دریافته اند که آن تمامیتی که به دنبالش بودند هرگز بیرون از خودشان نبوده است. آنها فهمیده اند که موجوداتی جدا و محدود نیستند که باید به وسیله ی دیگری کامل شوند؛ بلکه خود هستی اند که از خلال شکلی خاص زندگی را تجربه میکند پس وقتی چنین انسانهایی با هم رو به رو میشوند برای پر کردن خلایی به هم نزدیک نمی شوند. آنها کنار هم می آیند چون میخواهند نه چون مجبورند. و همین تمایز ساده همه چیز را تغییر میدهد. كيفيت رابطه زمانی که بر انتخاب بنا شود نه بر نیاز بر ترجیح بنا شود نه بر استيصال بر جشن گرفتن بنا شود نه بر جبران کردن به کلی دگرگون می شود. به این شکل تصور كن : وقتى واقعاً گرسنه ای تقریبا هر چیزی میخوری . مزه ها را حس نمیکنی؛ فقط می خواهی خلا را پر کنی. اما وقتى سير هستی اگر انتخاب کنی که غذا بخوری آن تجربه سراسر لذت است. هر طعم را می چشی هر بافت را درک میکنی غذا خوردن دیگر برای پر کردن یک حفره نیست بلکه برای خودِ لذتِ تجربه است.

این همان چیزی است که وقتی دو روح بیدار کنار هم قرار میگیرند رخ میدهد. آنها از یکدیگر استفاده نمی کنند. سعی نمی کنند چیزی از هم استخراج کنند تا خلا درونی شان را پر کنند آنها صرفاً از حضور يكديگر لذت می برند، یکدیگر را ارج مینهند راز آگاهی را که خود را در قالبی دیگر می شناسد جشن میگیرند. و نکته ی شگفت انگیز اینجاست چون هیچ کدام به دیگری وابسته نیست، چون هیچ کدام در حال چنگ زدن، مطالبه کردن یا چسبیدن نیست، نوعی آزادی در این رابطه جاری است آزادی ای که بیشتر مردم هرگز آن را تجربه نمی کنند.