#رزم_پلاکاردی شب هفتاد و هفت ارسالی از سراسر کشور در جریان باشید مطالبات اصلی شما مانند: ۱۰ شرط رهبری، خونخواهی و انتقام و مطالبات اقتصادی_معیشتی به شدت بعضی ها رو سوزونده! شما هم می‌تونید دست‌نوشته های خودتون رو برای ما ارسال کنید ، ما هم به اسم خودتون توی کانال قرار دست‌نوشته‌ها رو بفرستید اینجا : 👇 @Mehr2080

▪️ واکاوی استراتژیک پرونده «تروریسم معیشتی» موضوع: مهندسی آشوب از طریق گرانسازی عمدی و حذف ارز ترجیحی ‌ 🔸 بخش اول : 📍 مقدمه راهبردی: در تئوری‌های جنگ هیبریدی (ترکیبی)، «نقطه گسست» زمانی رخ می‌دهد که فشار معیشتی با نارضایتی سیاسی گره بخورد. آنچه امروز در بازار ایران تحت عنوان «گرانی‌های بی‌ضابطه» شاهدیم، نه یک عارضه اقتصادی، بلکه یک «دیپلماسی اجبار» از سوی شبکه داخلی نفوذ برای فلج کردن اراده نظام در نبرد با صهیونیسم بین‌الملل است. ‌ ۱- پروژه انتحار؛ بازتولید فتنه‌ی ۱۸ دی: حذف ارز ترجیحی در آن مقطع، به مثابه برداشتنِ چاشنی از بمبِ ساعتیِ تورم بود. جریانی که مدعی «جراحی» است، در واقع در حال «کالبدشکافیِ زنده» روی پیکره‌ی مستضعفین است. هدف؟ ایجاد یک خشمِ انباشته که در بزنگاهِ نظامی، تبدیل به «قیام علیه مردم مقاومت» شود. این همان بازسازی دقیق سناریوی کودتای ۱۸ و ۱۹ دی است؛ اما این بار با ابزار قیمتِ گوشت و نان. ‌ ۲- هم‌گرایی «تکنوکراسی داخلی» و «سنتکام آمریکا»: تحلیل داده‌ها نشان می‌دهد که هرگاه جبهه مقاومت در منطقه به برتری استراتژیک می‌رسد، ناگهان در داخل، تصمیماتِ انقباضی و شوک‌های قیمتی کلید می‌خورد. این تقارن اتفاقی نیست. شبکه نفوذ با «گروگان‌گیریِ معیشت»، در صدد است تا هزینه‌ی پایداری در برابر غرب را برای توده‌های مردم غیرقابل تحمل کند. ‌ ۳- آناتومی سکوتِ بهارستان: تعطیلی مجلس در این شرایط، فرار از مسئولیتِ نظارتی و به نوعی «ترک فعلِ تاریخی» است. مجلسی که باید سدِّ راهِ انحرافات دولت باشد، با سکوت و تعطیلی خود، در واقع به این کودتای اقتصادی «اعتبارنامه» داده است. ‌ 🔺 نقطه : ما با یک «نبرد متقارن» روبرو نیستیم؛ این یک شبیخون است. جریان نفوذ قصد دارد با دستانِ خودِ دولت، «خودکشیِ سیاسی» نظام را رقم بزند. بیداریِ نیروهای انقلاب در این لحظه، از نان شب واجب‌تر است. ادامه دارد ... ✍🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

🔸بخش دوم ▪️ واکاوی پرونده «تاراجِ انرژی در مسلخ بورس» موضوع: واگذاری منابع حیاتی و خلع سلاح حاکمیت ‌ 📍 مقدمه راهبردی: انرژی برای ایران، نه صرفاً یک کالا، بلکه «DNA قدرت» است. طرح واگذاری انرژی در بورس تحتِ لوای «شفافیت»، در حقیقت پروژه‌ی «خصوصی‌سازیِ امنیت ملی» است. ‌ ۱- کارتل‌سازی در قلبِ قدرت: سپردنِ نفت و گاز به مکانیسمِ بورس در ساختاری که هنوز لابی‌های قدرت و ثروت بر آن چنبره زده‌اند، یعنی انتقالِ اسلحه از دستِ سردار به دستِ دلال. این اقدام، «اقتدارِ متمرکزِ نظام» بر منابع انرژی را به نفعِ کارتل‌هایی که ریشه در آن‌سوی مرزها دارند، متلاشی می‌کند. فردا روزی، این کارتل‌ها هستند که تعیین می‌کنند بنزین به باکِ خودرویِ مردم برسد یا به قیمتِ خون، صادر شود. ۲- بی‌دولتی و آنارشی اقتصادی: دولتی که مدعی است «نمی‌تواند» و «بلد نیست» مدیریت کند، با واگذاری انرژی عملاً تیر خلاص را به نقش حاکمیتی خود می‌زند. این یعنی واگذاریِ داوطلبانهِ فرمانِ اقتصاد به جریاناتی که در بحران‌های امنیتی، نخستین کسانی هستند که پشتِ نظام را خالی می‌کنند. این واگذاری، مقدمه همان «کودتای اقتصادی» است که قرار است از درون، حاکمیت را تهی کند. ۳- خیانتِ ساختاری و نقش عوامل خارجی: اسناد نشان می‌دهد که مدل‌های پیشنهادی بورس انرژی، کپی‌برداری ناشیانه از طرح‌های صندوق بین‌المللی پول (IMF) است. دشمن می‌داند تا زمانی که انرژی در اختیار دولتِ انقلابی است، تحریم‌ها بی‌اثر است؛ لذا به دنبال آن است که با «بورسی کردن»، انرژی را به کالایی تبدیل کند که تحت قوانین تجارت جهانی، قابل رهگیری و تحریم‌پذیرتر باشد. 🔺 نقطه : واگذاری انرژی در بورس، «جراحی» نیست؛ «حراجِ» سنگر است. مجلسِ تعطیل و دولتِ درمانده، در حال بازی در زمینی هستند که داور و تماشاگرش در واشینگتن نشسته‌اند. اگر امروز جلوی این واگذاری گرفته نشود، فردا برای دفاع از آرمان‌های مقاومت، حتی سوختی برای حرکتِ تانک‌هایمان نخواهیم داشت. ✍🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

کیفرخواست زیباکلام و مدیرمسئول خبرگزاری آنا صادر شد/ ممنوعیت زیباکلام از انجام هرگونه فعالیت رسانه‌ای به مدت سه ماه   هفته گذشته و در پی مصاحبه صادق زیبا کلام با خبرگزاری آنا (برنامه پل حافظ)، دادستانی تهران علیه نامبرده و رسانه منتشرکننده اظهارات وی اعلام جرم کرد.   پس از تشکیل پرونده قضایی برای نامبردگان، متهمان به مرجع قضایی مراجعه کردند و پس از اخذ دفاعیات، تفهیم اتهام شدند.    در نهایت با توجه به مستندات و تحقیقات صورت‌گرفته قرار جلب به دادرسی و کیفرخواست پرونده صادر شد.   همچنین قرار نظارت قضایی ممنوعیت هرگونه فعالیت رسانه‌ای و تولید محتوا در شبکه‌های اجتماعی به مدت سه‌ماه به صادق زیباکلام تفهیم و ابلاغ شد. ✔️ @Meayar76

🔴ترامپ: ▪️منتظر یک پیشنهاد دیگر از سوی ایران هستیم، پیش از آن‌که با شدتی بی‌سابقه به آن حمله کنیم. ✔️ @Meayar76

بیا ما منتظریم....

با هم هرشب شروط رهبری رو مرور کنیم ...

▪️ واکاوی معیار: شبهه : آیا هر منسوب و مشاوری، سخنگویِ اراده‌ی باطنیِ امام است؟! در پاسخ به کسانی که می‌گویند «چون رهبری فلان شخص را منصوب کرده، پس حرف او همان حرف رهبری است و نیازی به موضع‌گیری صریح ایشان نیست»، باید با نگاهی استراتژیک و تاریخی چند نوارِ سیاه را از رویِ حقیقت برداریم: ۱. نفیِ «عصمتِ نیابتی»؛ منصوب بودن به معنایِ مطهر بودن نیست! اینکه کسی منصوبِ رهبری باشد، به معنایِ این نیست که تمام نظرات، تحلیل‌ها و مواضعِ شخصیِ او، همان اراده‌یِ مقدّسِ امامِ جامعه است. تاریخ اسلام پر است از منصوبینی که خودشان به «عاملِ فشار» بر امام تبدیل شدند. - فکت تاریخی: آیا «ابوموسی اشعری» نماینده‌یِ تحمیلیِ جبهه حق در حکمیت نبود؟ آیا «شریح قاضی» منصوبِ امیرالمؤمنین نبود؟ منصوب بودن، یک «فرصت برای خدمت» است، نه «مجوزی برای مصونیت از نقد». کسی که پشتِ حکمِ انتصابِ خود پنهان می‌شود تا تحلیل‌های غلطش را به نظام تزریق کند، در حالِ سوءاستفاده از سرمایه‌یِ نمادینِ رهبری است. ۲. پارادوکسِ «مشاورانِ نفوذی» و «نمایندگانِ ساکت»: اتفاقاً یکی از بزرگترین فشارهایی که بر امامِ جامعه وارد می‌شود، از ناحیه همین «دلسوزانِ ظاهری» و «مشاورانِ غلط‌انداز» است. وقتی امام صراحتاً موضع نمی‌گیرند، گاهی به این دلیل است که همین حلقه‌های واسطه، با گزارش‌های مهندسی‌شده و ایجادِ بن‌بست‌های مصنوعی، مجالی برای موضع‌گیریِ مقتدرانه باقی نگذاشته‌اند. - استدلال: اگر بنا بود به هر کسی که عنوانی از رهبری دارد اعتمادِ مطلق داشته باشیم، پس چرا رهبری بر «مطالبه‌گریِ نخبگان» و «جهادِ تبیین» تأکید دارند؟ اگر منصوبین کافی بودند، حاجت به فریادِ توده‌های مردمی نبود. ۳. فرار از مسئولیت تحتِ لوایِ وثوق: اینکه عده‌ای می‌گویند «باید به منصوبین اعتماد کرد تا امام مجبور به موضع‌گیری نشود»، یک مغلطه‌یِ خطرناک برای «بستنِ دهانِ منتقدان» است. این دقیقاً همان مسیری است که به «کانالیزه شدنِ» حاکمیت منجر می‌شود. ما به «شخصِ امام» و «حجتِ شرعی» او معتقدیم، نه به «برداشت‌هایِ شخصیِ فلان مشاور» که شاید خودش یکی از عواملِ ایجادِ وضعیتِ فعلی (مثل جراحی‌های اقتصادی و شرایط جنگی) باشد. ۴. درسِ بصیرت؛ از «اشعث» تا «تکنوکرات‌هایِ منسوب»: نفوذ، همیشه از بیرون نیست؛ گاهی نفوذ در «ادبیاتِ تصمیم‌ساز» است. وقتی نماینده یا مشاورِ رهبری، مسیری را ترویج می‌کند که خروجی‌اش نارضایتیِ عمومی و تضعیفِ عقبه‌یِ جبهه مقاومت است، وظیفه‌یِ نخبگان نه «سکوتِ بهانه‌ی وثوق»، بلکه «نقدِ علمی و انقلابی» است تا امام مجبور نشود برای جبرانِ اشتباهِ یک منصوب، هزینه‌یِ حیثیتی بدهد. 🔺 نقطه : اعتمادِ مطلق به واسطه‌ها بدونِ تطبیقِ مواضع‌شان با «مبانیِ قطعیِ انقلاب»، یعنی سپردنِ سرنوشتِ کشور به دستِ «اشعث‌بن‌قیس‌هایِ مدرن». کسی که بصیرت دارد، می‌داند که گاهی امام از دستِ همین «منصوبینِ بی‌عرضه» یا «مشاورانِ ترسو» به تنگ می‌آید. شأن رهبری را با ترازویِ آدم‌هایِ کوچک اندازه نگیرید. ما با چشمِ باز، اراده‌یِ امام را می‌جوییم، نه از پشتِ عینکِ غبارگرفته‌یِ خواصی که خودشان نیاز به بازخوانیِ بصیرت دارند. ✍🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76