▪️ واکاویِ معیار: «سودایِ صداقت» در قاموسِ گرگ؛ دیپلماسیِ التماسی یا اقتدارِ انقلابی؟ ⚠️⚖️ اظهارات اخیر جناب عراقچی در دیدار با معاون وزیر خارجه نروژ و گره زدنِ توافق به «عدمِ صداقت و زیاده‌خواهیِ آمریکا»، نشان از تکرارِ یک خطایِ راهبردی و بازگشت به دورانِ «شرطی‌سازیِ کشور» دارد. برای تحلیلِ این موضع‌گیریِ منفعلانه، ذکر چهار نکته ضروری است: ۱. جستجویِ اخلاق در میدانِ سیاستِ جنگی: جناب وزیر! جستجویِ «صداقت و حسن‌نیت» در دشمنی که دستش به خونِ رهبر ما و کودکانمان آلوده است و رسماً فرمانِ ترور صادر می‌کند، نه دیپلماسی است و نه تدبیر؛ بلکه «سادگیِ استراتژیک» است. آمریکا ماهیتش «زیاده‌خواهی» است؛ هنرِ دیپلماتِ ترازِ انقلاب، «تحمیلِ اراده» بر این زیاده‌خواهی است، نه گلایه و شکوه از بدذاتیِ دشمن در دیدارهایِ خارجی! ۲. انفعال در برابرِ خروج از دستورِ کار: وقتی تیمِ مذاکره‌کننده (در مذاکرات اسلام‌آباد و...) پایِ میزی می‌نشیند که دشمن برخلافِ توافق، موضوعِ هسته‌ای را پیش می‌کشد، ادامه دادن به گفتگو یعنی پذیرشِ «دیکته‌یِ حریف». اینکه بگوییم «ما فقط دفاع کردیم»، عذرِ بدتر از گناه است. دیپلماسیِ مقتدرانه یعنی برهم زدنِ میزی که دشمن دستور جلسه‌اش را تغییر داده، نه نشستن و التماس برای «صداقت». ۳. حراجِ دستاوردهایِ میدان برایِ توافقِ نسیه: در حالی که جبهه‌یِ مقاومت در اوجِ نبردِ جانانه با استکبار بود ، پالس‌هایِ «علاقه‌مندی به توافق» و مطرح کردنِ گزینه‌هایی چون «خروج اورانیوم» یا «رقیق‌سازی»، خنجر از پشت به رزمندگانِ میدان است. دشمنی که در میدانِ نظامی در بن‌بست است، با دیدنِ این پالس‌هایِ ضعف، به جایِ عقب‌نشینی، زیاده‌خواهی‌اش را دوچندان می‌کند. این یعنی «دیپلماسیِ هزینه‌ساز» به جایِ «دیپلماسیِ قدرت‌آفرین». ۴. نقضِ پیش‌شرط‌ها و تکرارِ تاریخ: قرار بود هیچ مذاکره‌ای بدونِ «آتش‌بس در لبنان» و «آزادسازیِ اموالِ ملت» انجام نشود. اکنون با کدام دستاوردِ ملموس، دم از «مانعِ توافق احتمالی» می‌زنید؟ وقتی نه پولی آزاد شده و نه جنایاتِ صهیونیست‌ها متوقف گشته، نشستن کنارِ آمریکایی‌ها و جنایتکارانی چون «ونس»، چیزی جز رسمیت دادن به فشارِ حداکثریِ دشمن نیست. 📍 نقطه : آدرسِ غلط ندهید! مانعِ اصلیِ توافق، بدذاتیِ آمریکا نیست (که امری بدیهی است)؛ بلکه مانعِ واقعی، «نگاهِ به بیرون» و اصرار بر تکرارِ تجربه‌یِ شکست‌خورده‌یِ برجام است. تا زمانی که زبانِ دیپلماسیِ ما از «اقتدارِ میدان» تهی باشد، خروجیِ آن چیزی جز «خسارتِ محض» و جری‌تر شدنِ دشمن نخواهد بود. ملت اجازه نخواهد داد «عزتِ ملی» در پیچ‌وخمِ لفاظی‌هایِ بی‌حاصلِ دیپلماتیک به حراج گذاشته شود. ✍️🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

ارسالی از تجمعات این شبها شما هم می‌تونید دست‌نوشته های خودتون رو برای ما ارسال کنید ، ما هم به اسم خودتون توی کانال قرار دست‌نوشته‌ها رو بفرستید اینجا : 👇 @Mehr2080

🔴«بدیم بره‌های انقلابی» چرا خطرناکتر از اصلاحطلبان هستند؟ ✔️ @Meayar76

▪️ واکاویِ معیار: از «خطایِ راهبردی» تا «توجیهاتِ قبیله‌ای»؛ چرا اسلام‌آباد یک پیروزی نبود؟ ⚠️⚖️ انتشارِ صوت‌هایِ منسوب به جنابِ نبویان درباره‌یِ جزئیاتِ مذاکراتِ اسلام‌آباد، به جایِ آنکه باری از دوشِ مدافعانِ این نشست بردارد، ابعادِ تازه‌ای از یک «انحرافِ محاسباتی» را فاش کرد. در پاسخ به کسانی که نقدِ دلسوزان را «قضاوتِ شتاب‌زده» و «بی‌تقوایی» می‌نامند، ذکرِ چند نکته‌یِ عقلانی ضروری است: ۱. نقضِ فرمانِ شیطان‌شناسِ زمان: رهبرِ شهید و عظیم‌الشأنِ انقلاب، بارها و بارها بر «عدمِ مذاکره‌یِ مستقیم با شیطانِ بزرگ» تأکید کردند. نشستن پایِ میزی که در یک سویِ آن «ونس» (نمادِ وقاحتِ ترامپیست‌ها) نشسته، زیر پا گذاشتنِ اصلی‌ترین وصیتِ سیاسیِ امامینِ انقلاب است. آیا حضور در جلسه‌ای که زیر سایه‌یِ «تهدیدِ دشمن» و بدونِ تحققِ پیش‌شرط‌هایِ «آتش‌بسِ جبهه مقاومت» و «آزادسازیِ کاملِ اموال» تشکیل شده، با منطقِ انقلابی‌گری سازگار است؟ ۲. هسته‌ای؛ گوشتِ قربانیِ مذاکراتِ ممنوعه: فاجعه‌بارترین بخشِ این روایت، اعتراف به بحث درباره‌یِ «هسته‌ای» است؛ موضوعی که طبقِ دستورِ صریح، اصلاً نباید واردِ دستورِ جلسه‌ می‌شد. وقتی دشمن جرأت می‌کند درباره‌یِ «تعطیلیِ ۲۰ ساله‌یِ غنی‌سازی» و «خروج مواد ۶۰ درصد» حرف بزند، یعنی ما با دستِ خودمان، امنیتِ ملی را روی میزِ قمار گذاشته‌ایم. اینکه «چیزی ندادیم»، عذرِ بدتر از گناه است؛ چرا که اصلِ «اجازه دادن به دشمن برای فضولی در امور حاکمیتی»، خود یک شکستِ دیپلماتیک است. ۳. سفیدشویی با چاشنیِ اخلاق‌گرایی: برخی با انتشارِ متن‌هایی تحتِ عنوانِ «تلنگر» و «تقوایِ سیاسی»، سعی دارند نقدِ هوشمندانه را به «قبیله‌گرایی» متهم کنند. خیر! انقلابی‌گری یعنی پایبندی به «عقلانیتِ مستحکمِ امام»؛ عقلانیتی که می‌گوید با گرگ نباید بر سرِ گله مذاکره کرد. اینکه آقایان در جلسه تشر زده‌اند یا محکم برخورد کرده‌اند، اصلِ اشتباهِ «حضور در مذاکره‌یِ مستقیم» را پاک نمی‌کند. دیپلماسیِ ترازِ انقلاب، «تغییرِ محاسباتِ دشمن در میدان» است، نه «مناظره در پشتِ درهایِ بسته». ۴. تا کی «نه جنگ، نه صلح»؟ سوالِ اساسیِ ملت اینجاست: تا کی باید کشور را در برزخِ «نه جنگ و نه صلح» و در انتظارِ «صداقتِ دشمن» نگه داشت؟ چرا با وجودِ اثباتِ چندباره‌یِ بدعهدیِ آمریکا، باز هم عده‌ای در داخل به دنبالِ باز کردنِ روزنه‌ای برای گفتگو هستند؟ تداومِ این وضعیت، نتیجه‌یِ همین «پالس‌هایِ متناقض» است که از اسلام‌آباد و وزارت خارجه مخابره می‌شود. دشمن وقتی ببیند ما میانِ «ایستادگیِ میدانی» و «تمایلِ مذاکراتی» مردد هستیم، فشار را بیشتر می‌کند. 📍 نقطه : بله، باز هم گلی به جمالِ غیرتِ دینی که حداقل در این نشست «چیزی داده نشد»، اما این نباید مجوزی برای تکرارِ خطاهایِ راهبردی باشد. انقلابی‌گری یعنی انسدادِ مسیرِ نفوذ و زیاده‌خواهی؛ نه توجیهِ نشستن پایِ میزِ قمارِ آمریکا. ملتِ ایران نه به «بلاگریِ سیاسی» نیاز دارد و نه به «توجیهاتِ قبیله‌ای»؛ ملت، «صداقت» و «پایبندی به خطوطِ قرمزِ رهبری» را می‌خواهد. دورانِ مذاکره برایِ مذاکره به پایان رسیده است؛ یا اقتدارِ کامل، یا ایستادگیِ مطلق. ✍️🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

⭕ تذکر به تیم مذاکره‌کننده به معنای اختلاف نیست علی خضریان، نماینده مردم تهران و عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس: 🔹تذکر مردم به تیم مذاکره‌کننده از جنس تذکر درون خانوادگی است و به معنای اختلاف نیست، بلکه به معنای علاقمندی به مذاکره کنندگان می‌باشد. 🔹هر کسی از طرف جمهوری اسلامی ایران در مذاکرات حاضر شود می‌بایست ۱۰ بند ابلاغ شده از سوی شورای عالی امنیت ملی و خطوط قرمز اعلام شده از سوی امام جامعه را رعایت کند. 🔹آقایانی که در مذاکرات شرکت می‌کنید مبادا در مذاکرات پایان جنگ وارد مذاکرات هسته‌ای شوید؛ و در کنار پایان جنگ در همه جبهه مقاومت، حق حاکمیت ایران بر تنگه هرمز می‌بایست به رسمیت شناخته شود. 🔹ضمن اینکه در کنار برداشته شدن تحریم‌ها و آزاد شدن پول‌های بلوکه شده، باید غرامت و خسارت‌های ناشی از جنگ توسط دشمن جبران شود. ✔️ @Meayar76

سال‌ها سرمست از قدرت و ثروت، ملت ما را تحت تحریم‌ها و فشارهای اقتصادی قرار می‌دادند، غافل از آنکه دستی بالای همه دست‌هایت ... «ید الله فوق ایدیهم» ✔️ @Meayar76

شورای عالیِ امنیت یا اتاقِ انتظارِ مذاکره؟! ⚠️📍 برخی در داخل همچنان با آدرس‌های غلط، گرهِ مشکلات را در «وین» و «نیویورک» جست‌وجو می‌کنند. اما واقعیتِ میدان، فرسنگ‌ها با فریب‌های دیپلماتیک فاصله دارد: ۱. هسته‌ای؛ آدرسِ غلطِ دشمن: اشتباه نکنیم! از روزی که اقتدارِ ایران در «تنگه هرمز» تثبیت شد، پرونده هسته‌ای برای آمریکا از یک «هدف» به یک «پوشش» تبدیل شد. امروز مسئله‌ی واشینگتن سانتریفیوژهای ما نیست؛ بلکه توانمندی ژئوپلیتیک ایران در قلبِ جهان (غرب آسیا) است که نظمِ آمریکایی را به چالش کشیده است. ۲. ائتلاف‌سازی با چاشنیِ انرژی: آمریکا با مترسکِ هسته‌ای نتوانست اروپا و قدرت‌های جهانی را علیه ما متحد کند، اما اکنون با گروگان‌گیریِ بحثِ «امنیت انرژی» در تنگه هرمز، در حالِ ساختن یک ائتلافِ فراگیر است. آن‌ها می‌خواهند جنگ با ایران را نه یک نبرد سیاسی، بلکه یک «ضرورتِ جهانی» برای ثباتِ بازار جلوه دهند. ۳. تجزیه؛ تنها راهِ مهارِ ایران: دشمن به این جمع‌بندی رسیده که ایرانِ یکپارچه و مقتدر، تحت هیچ توافقی مهار نمی‌شود. تنها راه برای نجاتِ آمریکا و رژیم صهیونیستی، «تجزیه ایران» است. طراحیِ عملیاتیِ جنگی که زمزمه‌هایش به گوش می‌رسد، نه برای تغییرِ رفتار، بلکه برای تکه‌تکه کردنِ خاکِ این وطن است. ۴. مذاکره؛ تله‌یِ زمانی برای ضربه‌ی نهایی: در حالی که ما در یک پیچ تاریخی و شرایط «بقا» هستیم، اصرار بر مذاکره و توافق چیزی جز یک سراب نیست. دشمن پشت میز مذاکره نمی‌نشیند که امتیاز بدهد؛ می‌نشیند تا زمان بخرد، لجستیکِ جنگی‌اش را تکمیل کند و ما را در حالتِ «خوش‌خیالیِ راهبردی» نگاه دارد تا غافلگیر شویم. 📍 نکته پایانی : آقایانِ دیپلمات و مسئولینِ تصمیم‌گیر! جنگِ آمریکا با ما به مرحله‌ی «موجودیت» رسیده است. در این نبرد، هرگونه عقب‌نشینی به بهانه‌ی مذاکره، چراغ سبزی برای شروعِ پروژه‌ی تجزیه است. به‌جایِ دل بستن به لبخندهایِ فریبنده، باید بر رویِ توانِ بازدارندگی و صیانت از مرزهای ژئوپلیتیک تمرکز کرد. امنیتِ ملی و تمامیتِ ارضیِ ایران، وجه‌المصالحهِ هیچ توافقِ موقتی نخواهد شد. ✍️🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76