▪️ واکاویِ معیار: بن‌بستِ اصلاح؛ از «والیانِ بی‌درد» تا «مردمِ بی‌تفاوت» در منطقِ حکمرانیِ علوی، اصلاحِ یک جامعه هرگز پروژه‌ای یک‌طرفه نیست. آن‌هایی که گمان می‌کنند می‌توان پشتِ درهای بسته و بدونِ تکیه بر «استقامتِ توده‌ها»، ساختارها را اصلاح کرد، یا قدرتِ مردم را نشناخته‌اند و یا به دنبالِ بقایِ وضعِ موجودند. امیرالمومنین(ع) با صراحتی تکان‌دهنده، سرنوشتِ مسئولین و مردم را به هم گره می‌زند: «مسئولین اصلاح نمی‌شوند مگر با ایستادگیِ مردم». این یعنی هر جا شاهدِ کجی و انحراف در بدنه حاکمیت هستیم، باید ردپایِ «سکوت» و «سازشِ» نخبگان و توده‌ها را جستجو کرد. اما فاجعه بزرگ‌تر زمانی رخ می‌دهد که بیماریِ مسئولین به لایه‌هایِ زیرینِ جامعه سرایت می‌کند. قاعده‌یِ «النّاسُ بِأُمَرائِهِمْ اَشْبَهُ...» یک هشدارِ استراتژیک است؛ وقتی مسئولین درگیرِ اشرافیت، محافظه‌کاری و نفاق شوند، جامعه نیز به همین رنگ در می‌آید. نمی‌توان از مردمی که حاکمانشان را غرق در رفاه‌طلبی و انفعال می‌بینند، انتظارِ فداکاری و ایستادگی داشت. اگر امروز شاهدِ برخی ریزش‌هایِ فرهنگی هستیم، باید آدرسِ دقیق را در «اتاق‌هایِ فرمان» پیدا کرد، نه در کفِ خیابان؛ چرا که مردم، همیشه صادقانه‌ترین آینه برایِ نمایشِ باطنِ حاکمانشان بوده‌اند. 📍 نقطه: حکومتِ صالح، نه با بخشنامه، بلکه با «ایستادگیِ آگاهانه» مردم ساخته می‌شود و جامعه‌یِ صالح، از دلِ «حاکمانِ صادق» بیرون می‌آید. تا زمانی که مطالبه‌گریِ مردم به «استقامت» تبدیل نشود، والیان به «استقامت» نخواهند رسید و تا زمانی که مسئولین، شبیه به آرمان‌هایِ اصیلِ انقلاب نشوند، نباید انتظار داشت جامعه به آن آرمان‌ها وفادار بماند. ✍️🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

‼️ دفتر نتانیاهو تأیید کرد که نتانیاهو به طور محرمانه در طول جنگ با ایران از امارات بازدید کرده و با شیخ محمد بن زاید، رئیس‌جمهور امارات، دیدار کرده است. طبق گفته دفتر نتانیاهو، این بازدید به یک «پیشرفت تاریخی» در روابط بین دو کشور منجر شده است. ✔️ @Meayar76

#فریاد_در_خیابان 🔹مردم آگاه در خیابان مراقب خطوط قرمز هستند، آمریکا بد عهد است و در صورت بدعهدی باید جنگید؛ از شروط خود کوتاه نمی‌آییم از لبنان گرفته تا دریافت غرامت و مدیریت تنگه هرمز ✔️ @Meayar76

با هم هرشب شروط رهبری رو مرور کنیم ...

▪️ واکاویِ معیار: عقلانیتِ ایستادگی در میانه‌یِ بیم‌ها و امیدها این روزها زمزمه‌هایی درباره تصمیمات احتمالیِ ترامپ پس از سفر به چین و احتمالِ تقابل نظامی تا پیش از پایان اردیبهشت به گوش می‌رسد. به نظر می‌رسد زمانِ آن رسیده که فارغ از هیاهوهای رسانه‌ای، با نگاهی دلسوزانه به ریشه‌یِ این نگرانی‌ها بنگریم. حقیقت این است که حتی اگر این تحلیل‌ها درست باشد، نباید اجازه داد که «بیم از آینده»، آرامش و عزمِ استوارِ ملت و نیروهای خدومِ مسلح را تحت‌الشعاع قرار دهد. ما در طول تاریخ آموخته‌ایم که امنیت، پیش از آنکه در دستِ بیگانگان باشد، در گرویِ «انسجامِ درونی» ماست. نکته‌ای که از بابِ تذکر و دلسوزی باید به آن توجه کرد، استقلالِ رای و عزتِ ملی ماست. حتی اگر در معادلاتِ جهانی، میانِ قدرت‌های بزرگی مثل آمریکا و چین توافقاتی حاصل شود، نباید فراموش کرد که خیرخواهیِ آن‌ها لزوماً منطبق بر منافعِ ملی ما نیست. ما باید مراقب باشیم که در تلاطمِ این توافقاتِ بزرگ، از «شروطِ ده‌گانه» و مواضعِ اصولی خود که ضامنِ عزتِ درازمدتِ کشور است، ذره‌ای زاویه نگیریم. عقب‌نشینی از شروطی که با خردِ رهبری تدوین شده، نه یک راهکار، بلکه شروعِ یک بی‌ثباتیِ جدید خواهد بود. 📍 نقطه: باید آگاه بود که صلح و ثبات، تنها از مسیرِ حفظِ کرامت و ایستادگی بر اصولِ عقلانی به دست می‌آید. تصمیمِ جمعیِ ما برای «عدم تسلیم»، نه یک لجاجت، بلکه یک انتخابِ دلسوزانه برای صیانت از آینده‌یِ فرزندانِ این مرز و بوم است. توافقاتِ دیگران نباید ما را از مسیرِ خودباوری و تکیه بر توانِ داخلی منصرف کند؛ چرا که ستونِ اصلیِ هر کشوری، اراده‌یِ خلل‌ناپذیرِ مردمِ آن است. ✍️🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

▪️ واکاویِ معیار: از «مارشِ پیروزی» تا «هندسهِ بلاتکلیفی»؛ هزینه‌هایی که کنترل شد! نگاهی به روندِ تحولاتِ اخیر، از لحظه‌یِ پذیرشِ آتش‌بس تا وضعیتِ غبارآلودِ فعلی، پرسش‌هایی جدی را پیشِ رویِ نخبگان و افکار عمومی قرار داده است که پاسخ به آن‌ها، نه یک نیازِ جناحی، بلکه یک ضرورتِ ملی برای صیانت از «عزتِ راهبردی» ایران است. مسئولان محترم باید با مردم صادقانه گفتگو کنند؛ چه شد که آن فضایِ حماسی و اعلامِ پذیرشِ شروطِ ایران توسط آمریکا، امروز به یک «سرگیجه‌یِ سیاسی» تبدیل شده است؟ یادمان نرفته است که در اوجِ تکذیبِ مذاکرات، ناگهان خبرِ آتش‌بس از سویِ کاخِ سفید صادر شد و بعدتر، همه‌چیز در لفافه‌یِ «تبادل پیام» توجیه گشت. اما فراتر از واژه‌ها، واقعیتِ میدان چیز دیگری می‌گوید. بزرگ‌ترین اهرمِ فشارِ ما، یعنی «شوکِ نفتی» که می‌رفت تا نرخ‌هایِ افسانه‌ای (بیش از ۲۰۰ دلار) را به اقتصادِ غرب تحمیل کند، در سایه‌یِ همین خوش‌بینی‌ها و جنگِ روانیِ دشمن، فروکش کرد. این فرصتِ طلایی که می‌توانست کمرِ تحریم‌ها را بشکند، عملاً به زمانی برای «بازسازیِ توانِ ضربه‌گیریِ آمریکا» تبدیل شد تا ترامپ با افتخار از کنترلِ قیمتِ نفت سخن بگوید. تذکرِ دلسوزانه‌یِ ما این است: وقتی سخن از پذیرشِ پیش‌شرط‌ها به میان آمد، انتظار می‌رفت گشایشی در اموالِ مسدود شده یا ثباتی در پرونده‌یِ لبنان مشاهده شود؛ اما نه تنها شروط محقق نشد، بلکه شنیده‌ها حکایت از عبور از «خطوطِ قرمزِ هسته‌ای» در میزِ مذاکرات دارد. بله، حتماً ضربه‌یِ جمهوری اسلامی سنگین بوده و حتماً بستنِ تنگه‌یِ هرمز دشمن را مستأصل کرده است، اما سوالِ کلیدی اینجاست: چرا اجازه داده شد حجمِ عظیمِ فشاری که می‌توانست دشمن را به تسلیمِ کامل وادار کند، با یک «مارشِ پیروزیِ زودهنگام» به هزینه‌ای «قابلِ کنترل» برای ترامپ تقلیل یابد؟ 📍 نقطه: دولت‌مردان باید نسبتِ میانِ آن «هیاهویِ پیروزی» و این «وضعیتِ نه‌جنگ-نه‌صلح» را روشن کنند. بلاتکلیفی، فرساینده‌ترین حالت برای یک ملتِ مقتدر است. ما نباید اجازه دهیم دشمنی که در میدان ضربه خورده، در میزِ سیاست و با بازیِ زمان، ورق را به نفعِ خود برگرداند. صیانت از خون‌های ریخته شده و اقتدارِ ایران، در گرویِ «شفافیت» و «ایستادگیِ بدونِ تناقض» است. ✍️🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76