▪️ واکاویِ معیار: عقلانیتِ ایستادگی در میانه‌یِ بیم‌ها و امیدها این روزها زمزمه‌هایی درباره تصمیمات احتمالیِ ترامپ پس از سفر به چین و احتمالِ تقابل نظامی تا پیش از پایان اردیبهشت به گوش می‌رسد. به نظر می‌رسد زمانِ آن رسیده که فارغ از هیاهوهای رسانه‌ای، با نگاهی دلسوزانه به ریشه‌یِ این نگرانی‌ها بنگریم. حقیقت این است که حتی اگر این تحلیل‌ها درست باشد، نباید اجازه داد که «بیم از آینده»، آرامش و عزمِ استوارِ ملت و نیروهای خدومِ مسلح را تحت‌الشعاع قرار دهد. ما در طول تاریخ آموخته‌ایم که امنیت، پیش از آنکه در دستِ بیگانگان باشد، در گرویِ «انسجامِ درونی» ماست. نکته‌ای که از بابِ تذکر و دلسوزی باید به آن توجه کرد، استقلالِ رای و عزتِ ملی ماست. حتی اگر در معادلاتِ جهانی، میانِ قدرت‌های بزرگی مثل آمریکا و چین توافقاتی حاصل شود، نباید فراموش کرد که خیرخواهیِ آن‌ها لزوماً منطبق بر منافعِ ملی ما نیست. ما باید مراقب باشیم که در تلاطمِ این توافقاتِ بزرگ، از «شروطِ ده‌گانه» و مواضعِ اصولی خود که ضامنِ عزتِ درازمدتِ کشور است، ذره‌ای زاویه نگیریم. عقب‌نشینی از شروطی که با خردِ رهبری تدوین شده، نه یک راهکار، بلکه شروعِ یک بی‌ثباتیِ جدید خواهد بود. 📍 نقطه: باید آگاه بود که صلح و ثبات، تنها از مسیرِ حفظِ کرامت و ایستادگی بر اصولِ عقلانی به دست می‌آید. تصمیمِ جمعیِ ما برای «عدم تسلیم»، نه یک لجاجت، بلکه یک انتخابِ دلسوزانه برای صیانت از آینده‌یِ فرزندانِ این مرز و بوم است. توافقاتِ دیگران نباید ما را از مسیرِ خودباوری و تکیه بر توانِ داخلی منصرف کند؛ چرا که ستونِ اصلیِ هر کشوری، اراده‌یِ خلل‌ناپذیرِ مردمِ آن است. ✍️🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

▪️ واکاویِ معیار: از «مارشِ پیروزی» تا «هندسهِ بلاتکلیفی»؛ هزینه‌هایی که کنترل شد! نگاهی به روندِ تحولاتِ اخیر، از لحظه‌یِ پذیرشِ آتش‌بس تا وضعیتِ غبارآلودِ فعلی، پرسش‌هایی جدی را پیشِ رویِ نخبگان و افکار عمومی قرار داده است که پاسخ به آن‌ها، نه یک نیازِ جناحی، بلکه یک ضرورتِ ملی برای صیانت از «عزتِ راهبردی» ایران است. مسئولان محترم باید با مردم صادقانه گفتگو کنند؛ چه شد که آن فضایِ حماسی و اعلامِ پذیرشِ شروطِ ایران توسط آمریکا، امروز به یک «سرگیجه‌یِ سیاسی» تبدیل شده است؟ یادمان نرفته است که در اوجِ تکذیبِ مذاکرات، ناگهان خبرِ آتش‌بس از سویِ کاخِ سفید صادر شد و بعدتر، همه‌چیز در لفافه‌یِ «تبادل پیام» توجیه گشت. اما فراتر از واژه‌ها، واقعیتِ میدان چیز دیگری می‌گوید. بزرگ‌ترین اهرمِ فشارِ ما، یعنی «شوکِ نفتی» که می‌رفت تا نرخ‌هایِ افسانه‌ای (بیش از ۲۰۰ دلار) را به اقتصادِ غرب تحمیل کند، در سایه‌یِ همین خوش‌بینی‌ها و جنگِ روانیِ دشمن، فروکش کرد. این فرصتِ طلایی که می‌توانست کمرِ تحریم‌ها را بشکند، عملاً به زمانی برای «بازسازیِ توانِ ضربه‌گیریِ آمریکا» تبدیل شد تا ترامپ با افتخار از کنترلِ قیمتِ نفت سخن بگوید. تذکرِ دلسوزانه‌یِ ما این است: وقتی سخن از پذیرشِ پیش‌شرط‌ها به میان آمد، انتظار می‌رفت گشایشی در اموالِ مسدود شده یا ثباتی در پرونده‌یِ لبنان مشاهده شود؛ اما نه تنها شروط محقق نشد، بلکه شنیده‌ها حکایت از عبور از «خطوطِ قرمزِ هسته‌ای» در میزِ مذاکرات دارد. بله، حتماً ضربه‌یِ جمهوری اسلامی سنگین بوده و حتماً بستنِ تنگه‌یِ هرمز دشمن را مستأصل کرده است، اما سوالِ کلیدی اینجاست: چرا اجازه داده شد حجمِ عظیمِ فشاری که می‌توانست دشمن را به تسلیمِ کامل وادار کند، با یک «مارشِ پیروزیِ زودهنگام» به هزینه‌ای «قابلِ کنترل» برای ترامپ تقلیل یابد؟ 📍 نقطه: دولت‌مردان باید نسبتِ میانِ آن «هیاهویِ پیروزی» و این «وضعیتِ نه‌جنگ-نه‌صلح» را روشن کنند. بلاتکلیفی، فرساینده‌ترین حالت برای یک ملتِ مقتدر است. ما نباید اجازه دهیم دشمنی که در میدان ضربه خورده، در میزِ سیاست و با بازیِ زمان، ورق را به نفعِ خود برگرداند. صیانت از خون‌های ریخته شده و اقتدارِ ایران، در گرویِ «شفافیت» و «ایستادگیِ بدونِ تناقض» است. ✍️🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

بدون هیچ توضیحی ده شرط می‌شود پنج شرط! چرا باید مردم این تغییر را بپذیرند ؟! چرا هیچ توضیحی برای مردم نمی‌دهید ؟! مردم نامحرم‌اند ؟! ✔️ @Meayar76

یعنی چه قدرتی مجلس را تعطیل کرده و اجازه باز شدن آن را نمی‌دهد ؟!

🔻کیفرخواست زیباکلام و مدیرمسئول خبرگزاری آنا صادر شد/ ممنوعیت زیباکلام از انجام هرگونه فعالیت رسانه‌ای به مدت سه ماه   🔹️هفته گذشته و در پی مصاحبه صادق زیبا کلام با خبرگزاری آنا (برنامه پل حافظ)، دادستانی تهران علیه نامبرده و رسانه منتشرکننده اظهارات وی اعلام جرم کرد.   🔹️پس از تشکیل پرونده قضایی برای نامبردگان، متهمان به مرجع قضایی مراجعه کردند و پس از اخذ دفاعیات، تفهیم اتهام شدند.    🔹️در نهایت با توجه به مستندات و تحقیقات صورت‌گرفته قرار جلب به دادرسی و کیفرخواست پرونده صادر شد.   🔹️همچنین قرار نظارت قضایی ممنوعیت هرگونه فعالیت رسانه‌ای و تولید محتوا در شبکه‌های اجتماعی به مدت سه‌ماه به صادق زیباکلام تفهیم و ابلاغ شد. ✔️ @Meayar76

یه نکته خیلی مهم عرض کنم خدمتتون :

▪️ واکاویِ معیار: فقهِ توجیه یا منطقِ استقامت؟؛ وقتی «مصلحت» نقابِ انفعال می‌شود این روزها جریانی سعی دارد با ردیف کردنِ کلماتِ فقهی و سوءاستفاده از مفاهیمی چون «مصلحت» و «اجتهاد پویا»، بن‌بستِ دیپلماسیِ مغلوب را به عنوان یک «فتحِ مبین» تئوریزه‌ کند. آن‌ها با شبیه‌سازی‌هایِ تاریخیِ ناصواب، می‌خواهند «عقب‌نشینیِ تاکتیکی» را به خوردِ جامعه بدهند؛ غافل از اینکه مومن از یک سوراخ دو بار گزیده نمی‌شود. ما هنوز زخم‌هایِ عمیقِ «قطعنامه‌ی ۵۹۸» و «خسارتِ محضِ برجام» را بر پیکره‌یِ این نظام حس می‌کنیم؛ همان‌جایی که به اسمِ واقع‌بینی، پیروزیِ قطعیِ میدان را در پایِ محاسباتِ غلطِ دیپلماتیک ذبح کردند. کسانی که امروز دم از «منطقِ فقهیِ آتش‌بس» می‌زنند، همان‌هایی هستند که چشمانشان را بر «خیانتِ بانیانِ مذاکرات» بسته‌اند. حقیقت این است که در هندسه‌یِ قدرتِ خدا، مصلحتِ نظام هرگز در «اعتماد به عهدشکنان» نبوده و نیست. برچسبِ «واقع‌بینیِ آرمان‌گرا» بر پیشانیِ دیپلماسیِ التماسی، تنها تلاشی است برای تطهیرِ کسانی که با خوش‌بینیِ افراطی، اموالِ مسدود شده و حقوقِ هسته‌ای ما را وجه‌المصالحه قرار دادند. تاریخ ثابت کرده است که هرگاه مسئولین از «خشمِ مقدسِ میدان» به سمتِ «لبخندهایِ فریبنده‌یِ میز» متمایل شدند، نتیجه‌ای جز بلاتکلیفی و جری‌تر شدنِ دشمن حاصل نشد. 📍 نقطه : ما نه به تحلیل‌هایِ مصلحت‌اندیشانه اعتباری می‌دهیم و نه به مسئولینی که امضایِ دشمن را تضمین می‌دانند. «معیارِ» ما، نه توافقاتِ پشتِ پرده، بلکه ایستادگیِ بی‌قید و شرط بر «شروطِ ده‌گانه» است. هر نوع آتش‌بسی که قبل از تحققِ این شروط و از موضعِ نیاز باشد، نه حکمت است و نه مصلحت؛ بلکه تکرارِ خطایِ تاریخیِ کسانی است که گمان می‌کردند با دادنِ امتیاز، می‌توانند سایه‌یِ جنگ را دور کنند، اما هم جنگ را خریدند و هم ذلّت را. ✍️🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

▪️ واکاویِ معیار: عملیاتِ «آب‌رفتنِ شروط»؛ وقتی ده به پنج تبدیل می‌شود! در یک چرخشِ معنادار و شبانه، ناگهان شاهدِ آب‌رفتنِ نیمی از شروطِ دهگانه‌یِ جمهوری‌اسلامی هستیم. گزارش‌ها حاکی از آن است که پس از نشستِ مشترکِ آقای پزشکیان با آقایان قمی (سازمان تبلیغات)، عزیزجعفری (قرارگاه بقیه‌الله) و حاج‌علی‌اکبری (شورای سیاستگذاری ائمه جمعه)، خروجیِ این جلسه‌یِ توجیهی بلافاصله در رسانه‌ها ظاهر شد: «تقلیلِ مطالباتِ ملی از ۱۰ شرط به ۵ شرط!» پرسشِ اساسی و دلسوزانه‌یِ ما اینجاست: حضراتی که نه در صفِ اولِ دیپلماسی هستند و نه مسئولیتِ مستقیم در میدانِ نبرد دارند، بر اساسِ کدام ضرورتِ راهبردی نقشِ «توجیه-گر» را برای جاده‌صاف‌کنیِ اهدافِ دولت بر عهده گرفته‌اند؟ آیا قرار است جریانِ انقلابی را در مقابلِ یک عملِ انجام‌شده قرار دهید؟ هماهنگیِ معنادار در تغییرِ لحنِ آقایان قمی و عزیزجعفری و احتمالاً شنیدنِ همین روال از تریبون‌هایِ نمازجمعه، بویِ یک «مهندسیِ افکارِ عمومی» برای پذیرشِ حداقلیِ مطالبات را می‌دهد. نکته‌یِ تامل‌برانگیز اینجاست که در این «ارزان‌فروشیِ سیاسی»، شروطِ حیاتی همچون «تضمینِ عدمِ تجاوز»، «خروجِ نیروهای تروریستی آمریکا از منطقه» و «حقِ قطعیِ غنی‌سازی» به حاشیه رفته است. آقایان گویی میدانِ دیپلماسی را با مسابقاتِ حذفی اشتباه گرفته‌اند که گمان می‌کنند فعلاً با ۵ شرط صعود می‌کنیم و مابقی را در فینال می‌گیریم! مگر امنیتِ ملی و اقتدارِ هسته‌ای، موضوعِ معامله‌یِ پلکانی است؟ 📍 نقطه : بیلبوردهایِ هماهنگ‌شده و تریبون‌هایِ توجیه شده، نمی‌توانند واقعیتِ میدان را تغییر دهند. هرگونه تفکیک میانِ شروطِ دهگانه، یعنی امضایِ بی‌اعتباریِ مواضعِ قبلی. مسئولانی که امروز نقشِ واسطه برای تعدیلِ شروط را بازی می‌کنند، باید پاسخگو باشند که با کدام مجوز، از خطوطِ قرمزِ نظام که ضامنِ بقایِ بازدارندگیِ ماست، کوتاه آمده‌اند؟ «معیارِ» ما، تحققِ کاملِ مطالبات است، نه روایت‌هایِ تقلیل‌یافته در جلساتِ پشتِ درهایِ بسته. ✍️🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

▪️ واکاویِ معیار: رژهِ «ترسوها» زیرِ لوایِ عقلانیت؛ چرا نباید به بانیانِ جامِ‌زهر اعتماد کرد؟! این روزها دوباره همان جریانِ واداده‌ای که سال‌هاست نانِ «تنش‌زدایی» می‌خورد و گوشتِ «تسلیم» تحمیل می‌کند، به‌خط شده است. جماعتی که با نسخه‌هایِ فانتزی و رمانتیک، کشور را در چرخه‌یِ تحریم‌هایِ کمرشکن و دو جنگِ تحمیلی گرفتار کردند، امروز دوباره فراری رو به جلو را آغاز کرده‌اند. صلحِ دروغینی که اینان از آن دم می‌زنند، در واقع دعوت‌نامه‌ای برای جنگی وسیع‌تر و فشاری مضاعف است؛ عقلانیتی که این‌ها می‌گویند، ترجمه‌یِ سلیسِ «ایده‌یِ قجریِ: بدیم بره» است! باطنِ این گفتار، چیزی جز «ترسِ عریان» نیست. برای درکِ عمقِ فاجعه، باید به مکنوناتِ قلبیِ اسلافِ این جریان نگریست. بهزاد نبوی (چریکِ پشیمان) صراحتاً می‌گفت: «بله، من از آمریکایِ تا بن‌دندان مسلح می‌ترسم!» یا امثالِ احمد شیرزاد که با نگاهی تحقیرآمیز نسبت به توانِ داخلی، «ترسیدن» را نشانه‌یِ «شعور» می‌دانستند! این جریان، عمقِ استراتژیک و اقتدارِ ملی ما را با متر و معیارهایِ مادی و سلاح‌هایِ دشمن می‌سنجند؛ همان‌گونه که ظریف در سال ۹۲ مدعی بود آمریکا با یک بمب می‌تواند سیستم دفاعی ما را از کار بیندازد! امروز هم همان ۱۲۷ نماینده‌ای که در مجلس ششم نامه‌یِ ننگینِ «جام زهر» را نوشتند و مدعی بودند برای حفظِ کیانِ نظام باید تسلیم شد، در لایه‌هایِ مختلفِ فکریِ این دولت نفوذ کرده‌اند. آن‌ها که روزی پروتکلِ الحاقی را داوطلبانه پذیرفتند و روزی دیگر برجامِ بی‌تضمین را امضا کردند، حالا می‌خواهند «تسلیمِ بی‌قید و شرط» را با سوءاستفاده از آیات و نهج‌البلاغه تئوریزه کنند. اما به تعبیرِ دقیقِ رهبرِ شهید: «ترسوها حق ندارند اسمِ عقلانیت را بیاورند؛ عقلانیت یعنی محاسبه‌یِ درست، نه فرار از مقابلِ دشمن!» 📍 نقطه: دورانِ رویافروشیِ سیاسیِ کسانی که قدرت را در «بمبِ دشمن» می‌بینند و نه در «اراده‌یِ ملت»، به پایان رسیده است. جریانی که فرهنگِ مک‌دونالدی و نسخه‌هایِ لیبرالیِ بانک جهانی را وحیِ مُنزل می‌داند، صلاحیتِ تصمیم‌گیری برای آینده‌یِ این خاک را ندارد. در پایانِ این نبردِ بزرگ، باید برای همیشه با «منطقِ ترس» و بانیانِ «دیپلماسیِ التماسی» خداحافظی کرد. ایرانِ مقتدر، جایِ مسئولانی نیست که از سایه‌یِ خود نیز می‌ترسند. ✍️🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

#رزم_پلاکاردی شب هفتاد و چهارم، ارسالی از سراسر کشور ✔️ @Meayar76