▪️ واکاویِ معیار: رژهِ «ترسوها» زیرِ لوایِ عقلانیت؛ چرا نباید به بانیانِ جامِ‌زهر اعتماد کرد؟! این روزها دوباره همان جریانِ واداده‌ای که سال‌هاست نانِ «تنش‌زدایی» می‌خورد و گوشتِ «تسلیم» تحمیل می‌کند، به‌خط شده است. جماعتی که با نسخه‌هایِ فانتزی و رمانتیک، کشور را در چرخه‌یِ تحریم‌هایِ کمرشکن و دو جنگِ تحمیلی گرفتار کردند، امروز دوباره فراری رو به جلو را آغاز کرده‌اند. صلحِ دروغینی که اینان از آن دم می‌زنند، در واقع دعوت‌نامه‌ای برای جنگی وسیع‌تر و فشاری مضاعف است؛ عقلانیتی که این‌ها می‌گویند، ترجمه‌یِ سلیسِ «ایده‌یِ قجریِ: بدیم بره» است! باطنِ این گفتار، چیزی جز «ترسِ عریان» نیست. برای درکِ عمقِ فاجعه، باید به مکنوناتِ قلبیِ اسلافِ این جریان نگریست. بهزاد نبوی (چریکِ پشیمان) صراحتاً می‌گفت: «بله، من از آمریکایِ تا بن‌دندان مسلح می‌ترسم!» یا امثالِ احمد شیرزاد که با نگاهی تحقیرآمیز نسبت به توانِ داخلی، «ترسیدن» را نشانه‌یِ «شعور» می‌دانستند! این جریان، عمقِ استراتژیک و اقتدارِ ملی ما را با متر و معیارهایِ مادی و سلاح‌هایِ دشمن می‌سنجند؛ همان‌گونه که ظریف در سال ۹۲ مدعی بود آمریکا با یک بمب می‌تواند سیستم دفاعی ما را از کار بیندازد! امروز هم همان ۱۲۷ نماینده‌ای که در مجلس ششم نامه‌یِ ننگینِ «جام زهر» را نوشتند و مدعی بودند برای حفظِ کیانِ نظام باید تسلیم شد، در لایه‌هایِ مختلفِ فکریِ این دولت نفوذ کرده‌اند. آن‌ها که روزی پروتکلِ الحاقی را داوطلبانه پذیرفتند و روزی دیگر برجامِ بی‌تضمین را امضا کردند، حالا می‌خواهند «تسلیمِ بی‌قید و شرط» را با سوءاستفاده از آیات و نهج‌البلاغه تئوریزه کنند. اما به تعبیرِ دقیقِ رهبرِ شهید: «ترسوها حق ندارند اسمِ عقلانیت را بیاورند؛ عقلانیت یعنی محاسبه‌یِ درست، نه فرار از مقابلِ دشمن!» 📍 نقطه: دورانِ رویافروشیِ سیاسیِ کسانی که قدرت را در «بمبِ دشمن» می‌بینند و نه در «اراده‌یِ ملت»، به پایان رسیده است. جریانی که فرهنگِ مک‌دونالدی و نسخه‌هایِ لیبرالیِ بانک جهانی را وحیِ مُنزل می‌داند، صلاحیتِ تصمیم‌گیری برای آینده‌یِ این خاک را ندارد. در پایانِ این نبردِ بزرگ، باید برای همیشه با «منطقِ ترس» و بانیانِ «دیپلماسیِ التماسی» خداحافظی کرد. ایرانِ مقتدر، جایِ مسئولانی نیست که از سایه‌یِ خود نیز می‌ترسند. ✍️🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

#رزم_پلاکاردی شب هفتاد و چهارم، ارسالی از سراسر کشور ✔️ @Meayar76

🔻حمله روزنامه حامی قالیباف به خضریان به خاطر مبارزه این نماینده با فساد 🔹در یک وارونگی عجیب مفاهیم، افشای یک تخلف اقتصادی بزرگ توسط نماینده مجلس، از سوی برخی رسانه‌ها «گرا دادن به دشمن» نام گرفته است. ماجرا از توئیت «علی خضریان»، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس، آغاز شد که با انتشار تصویری از دپوی عظیم محصولات پتروشیمی لرستان، از احتکار این شرکت برای گران‌فروشی پرده برداشت. اما بلافاصله پس از این افشاگری که در راستای وظیفه نظارتی یک نماینده و در جهت حمایت از معیشت مردم بود، رسانه‌های وفاقی مانند خراسان؛ روزنامه نزدیک به رئیس مجلس، روزنامه هفت‌صبح و دیگر رسانه‌های این جریان، با کلیدواژه «امنیت ملی»، حمله‌ای هماهنگ را علیه او ترتیب دادند و این اقدام را «تکمیل پازل تحریم» و «گرادهی به دشمن برای به‌روزرسانی لیست اهداف» خواندند. 🔹اما این دلسوزی ناگهانی برای امنیت ملی و این اتهام، زمانی رنگ می‌بازد که کارنامه همین جریان سیاسی را در دو سال گذشته مرور کنیم. آیا ملت فراموش کرده‌اند که به مدت دو سال، تریبون‌های رسمی و غیررسمی همین جریان، شبانه‌روز مشغول پمپاژ ناامیدی و ضعیف‌نمایی مطلق از کشور بودند؟ 🔹کدام اقدام «گرا دادن» به دشمن است؟ افشای احتکار یک شرکت پتروشیمی برای مقابله با گران‌فروشی؟ یا فریاد زدن اینکه «تهران دیگر واقعاً آب ندارد و اگر باران نبارد باید شهر را خالی کنیم»؟ 🔹کدامیک به دشمن سیگنال ضعف می‌فرستد؟ نشان دادن انبار یک شرکت متخلف که محصولاتش را برای سود بیشتر دپو کرده است؟ یا اعلام رسمی اینکه «خو آمد زد و اگر بسازیم دوباره می‌زند» و القای این گزاره که ما حتی توان دفاع از زیرساخت‌های خود را نداریم؟ 🔹حقیقت آن است که بزرگترین «گرا» به دشمن، نمایش یک کشور فروپاشیده، قحطی‌زده و درمانده است. وقتی یک جریان سیاسی برای اهداف خود، به دروغ فریاد «نان نداریم»، «پول نداریم»، «گاز نداریم» و «بدبختیم» سر می‌دهد، در حال ارسال مستقیم این پیام به اتاق‌های فکر دشمن است که «ایران در ضعیف‌ترین وضعیت خود قرار دارد و اکنون بهترین زمان برای حمله است». 🔹حمله نظامی اخیر دشمن، محصول همین گراهای دوساله بود؛ محصول تصویرسازی از یک کشور در آستانه فروپاشی که توسط همین مدعیان امنیت ساخته و پرداخته شد. 🔹حالا همان‌ها که با ضعیف‌نمایی، دشمن را برای حمله تحریک کردند، از افشای فساد یک شرکت داخلی برآشفته‌اند و آن را خیانت می‌نامند. این حمله هماهنگ به خضریان، نه از سر دغدغه امنیت، که از سر ترس از شفافیت و برای سرپوش گذاشتن بر تخلفات اقتصادی است/ رجا ✔️ @Meayar76

‼️ وعده هایی که محقق نشد !!! 🔹تمام موافقان حذف ارز ترجیحی که علت اصلی گرانی های افسار گسیخته است باید پاسخگو‌باشند پ ن: جناب دکتر قالیباف ترمز وزیران ناکارآمد را بکشید ✔️ @Meayar76

🔴واشنگتن پست: پکن از جنگ با ایران برای تقویت جایگاه بین‌المللی خود سوءاستفاده کرد، در حالی که واشنگتن بخش قابل توجهی از قابلیت‌های نظامی و اقتصادی خود را از بین برد. ✔️ @Meayar76

‌ ♻️ نایب رئیس کمیسیون فرهنگی در تجمع مردمی #میدان_شهید_رجایی شهرک ولیعصر: برای صلح در برابر متجاوز سلطه‌گر باید با او جنگید و الا همیشه باید منتظر تجاوز آنها باشیم/ تجربه به ما ثابت کرده که مذاکره با آمریکا هیچ نفعی برای ملت ایران ندارد/ امروز بر خلاف دوره برجام، مردم منتظر مذاکره با آمریکا نیستند. ✔️ @Meayar76

▪️ واکاویِ معیار: پلمبِ «رأسِ امور» با قفلِ ترس؛ امنیت برایِ مردم یا مصونیت برایِ صندلی‌ها؟ اخیراً جریانی با ادبیاتی طلبکارانه و تحتِ پوششِ «دلسوزیِ امنیتی»، به اعتراضِ به‌حقِ نمایندگانِ دغدغه‌مند درباره‌یِ تعطیلیِ ۷۴ روزه‌یِ مجلس تاخته است. نویسنده‌یِ بعضی از متون با فراری رو به جلو، مطالبه‌یِ بازگشاییِ مجلس را «پوپولیستی» نامیده و با واژه‌یِ «جنگ»، سعی در تئوریزه‌کردنِ انفعال دارند. سوالِ ما از این حضراتِ «امنیت‌زده» این است: اگر شرایط جنگی است، چرا این جنگ فقط برای تعطیلیِ نظارتِ مجلس و قفل کردنِ دهانِ نمایندگانِ ملت «فرصت» ایجاد کرده است؟ آقایان مدعی‌اند که نباید با تشکیلِ مجلس، به دشمن فرصتِ «نقطه‌زنی» داد! این منطق، توهینِ آشکار به ساحتِ نظام و اقتدارِ نیروهایِ مسلح است. مگر خونِ نمایندگانِ مجلس از خونِ نوجوانی که در مرز یا در موشک‌بارانِ شهرها ایستاده، رنگین‌تر است؟ اگر قرار باشد به خاطرِ تهدیدِ دشمن، عالی‌ترین نهادِ تصمیم‌گیریِ کشور را ۷۴ روز پلمب کنیم، یعنی عملاً «اراده‌یِ دشمن» را بر مدیریتِ داخلیِ کشور حاکم کرده‌ایم. این همان «موازنه وحشتی» است که شما ناخواسته (یا خواسته) در زمینِ آن بازی می‌کنید. جالب اینجاست که برای توجیهِ این رکودِ خسارت‌بار، از واژه‌یِ «جلساتِ مجازی و وبینار» سخن می‌گویند! مجلسی که قرار است بر «جنگِ رمضان»، «آتش‌بس» و «خسارت‌هایِ احتمالیِ دیپلماسی» نظارت کند، با وبینار و پراکندگیِ کمیسیون‌ها عملاً به یک شیرِ بی‌یال و دم تبدیل می‌شود. نویسنده طوری از «خواستِ نتانیاهو» سخن می‌گوید که گویا نتانیاهو آرزویِ باز بودنِ مجلسِ ایران را دارد! خیر؛ آرزویِ دشمن، داشتنِ کشوری است که در لحظاتِ حساس، نهادهایِ قانونی‌اش داوطلبانه خود را منحل و پنهان کنند. 📍 نقطه : آقایان! «وهنِ مجلس» تعطیلیِ ۷۴ روزه‌یِ آن است، نه فریادِ نماینده‌ای که می‌گوید چرا خانه‌یِ ملت قفل شده است. اگر امنیت ندارید که در مجلس بنشینید، چگونه انتظار دارید مردم به مدیریتِ شما در بحران‌ها اعتماد کنند؟ جریانی که امروز مطالبه‌یِ شفافیت و حضور در میدان را «بازیِ سخیفِ سیاسی» می‌نامد، همان جریانی است که می‌خواهد در سکوتِ مجلس، شروطِ دهگانه را آب برود و تصمیماتِ کلان را پشتِ درهایِ بسته و دور از چشمِ ناظرانِ ملت نهایی کند. مجلسِ وبیناری، مجلسِ فرمایشی است؛ ما مجلسِ ایستاده می‌خواهیم، نه مجلسِ پنهان شده در پناهگاه! ✍️🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76