eitaa logo
مِعیار / محمّدرضا رحیمی
7هزار دنبال‌کننده
120 عکس
32 ویدیو
0 فایل
صراحتِ تبیین | ژرفای واکاوی | اصالتِ روایت ◇محمّدرضا رحیمی◇ ارسال نظرات و سوالات : @Mehr2080
مشاهده در ایتا
دانلود
🔻 اختلاف نظر رییس جمهور پزشکیان با مسعود پزشکیان/ بالاخره مقصر تورم کیست؟ 🔹پزشکیان زمان انتخابات: دولت مقصر و عامل تورم است. 🔹پزشکیان اکنون: اگر این‌گونه القا شود که دولت عامدانه در مسیر افزایش قیمت حرکت می‌کند، این رویکرد غیرمنصفانه، غیرمسئولانه و ناجوانمردانه است. / رجا ✔️ @Meayar76
ویراست | 🔸چند مرتبه باید از سوراخ گزیده شویم و کماکان عبرت نگیریم؟! 🔹مذاکره زیر سایه تهدید مستمر دشمن، نتیجه‌ای جز ذلت و حقارت به دنبال نخواهد داشت. 🔹آنچه ترامپ پدوفیل را در ایام جنگ تحمیلی سوم، به خفت کشانده، مقاومت و زبان موشک بوده، نه مذاکره و نرد عشق بازی! ✔️ @Meayar76
▪️ واکاوی معیار: آناتومیِ «مازوخیسمِ سیاسی»؛ چرا اقتدار تنها زبانِ محترم در نظامِ بین‌الملل است؟! برخی که در مبانی «توحیدی» دچار لکنت شده‌اند، گمان می‌کنند اگر در برابر عربده‌های «ترامپ» و ماشین جنگی آمریکا، ردایِ صلح‌طلبی بر تن کنند، دنیا به احترامِ این «دیپلماسیِ التماسی» قد خم می‌کند. اما واقعیتِ میدان، فرسنگ‌ها با این فانتزی‌های روشنفکری فاصله دارد؛ نظام بین‌الملل، نه یک سالن کنسرت، بلکه جنگلی است که در آن «قدرت»، تنها واحدِ پولِ معتبر است. ۱. فقرِ توحیدی و توهمِ «صلحِ گدایانه»: ریشه‌ی این خوش‌بینیِ مهلک، در ضعفِ مبانی است. کسی که خدا را «قادر متعال» نبیند، کدخدایِ تروریستِ جهان را «محتوم» می‌پندارد! این جریان خیال می‌کند با لبخند زدن به «آزارگرِ روانی»، می‌توانند او را رام کنند؛ در حالی که در منطقِ قدرت، هر عقب‌نشینی به نامِ صلح، چراغ‌سبزی برای تجاوزِ بیشتر و تحقیرِ عمیق‌تر است. ۲. پارادایمِ «مازوخیسمِ سیاسی»؛ دعوت به تحقیر: اصرار بر مذاکره تحتِ فشار و تحقیر، چیزی جز یک اختلالِ رفتاری در سیاست نیست. وقتی دنیا می‌بیند ایران با وجودِ پیمان‌شکنی‌های مکرر و تروریسمِ اقتصادی آمریکا، باز هم داوطلبانه روی صندلیِ مذاکره می‌نشیند، برچسبِ «مازوخیسم سیاسی» بر پیشانیِ ما می‌زند. دنیا ابله نیست؛ آن‌ها می‌فهمند که این «مذاکره‌طلبی»، نه از موضعِ حکمت، بلکه از سرِ «استیصال» است. ۳. رئالیسمِ جهانی؛ منطقِ باروت در عصرِ آشوب: نگاهی به نقشه جهان بیندازید؛ از اوکراین و غزه تا تایوان و مرزهای هند و پاکستان، همگی بوی باروت می‌دهند. روسیه، چین، اروپا و حتی کشورهای حاشیه خلیج‌فارس، همگی بر طبلِ اقتدار و تسلیحات می‌کوبند. در چنین اتمسفری، کسانی که در تهران هنوز خوابِ «گفتگوی تمدن‌ها» و «آفرینِ جهانیان» را می‌بینند، با منطقِ اولیه‌ی سیاست بیگانه هستند. هیچ استراتژیستِ عاقلی، «فرار از جنگ» را مسیری برای «پیروزی» نمی‌داند. ۴. پارادوکسِ شکست؛ مذاکره با فرعون: سوالِ راهبردی اینجاست: اگر توانِ شکستِ پروژه‌های دشمن را دارید، این همه «بازیِ مذاکره» با چاشنیِ تحقیر برای چیست؟ و اگر گمان می‌کنید توانِ مقابله ندارید، مذاکره با «فرعونِ زمان» چه کمکی به بقایِ شما خواهد کرد؟ حقیقت این است که صلح، میوه‌ی درختِ «اقتدار» است، نه محصولِ صادراتیِ «دیپلماسیِ بی‌پشتوانه». 🔺 نقطه : دورانِ «فریبِ عمومی» با واژگانی چون صلح و گفتگو به سر آمده است. استراتژیست‌های دنیا به کسی که از ترسِ درگیری، پشتِ میز مذاکره پناه می‌برد، احترام نمی‌گذارند؛ بلکه او را برای بلعیده شدن لذیذتر می‌بینند. پیروزی، تنها در گروِ «اعلام قدرت» و «ایستادگیِ میدانی» است. هر مسیری غیر از این، جاده‌صاف‌کنِ شکست و نابودی است. ✍🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76
▪️ واکاوی معیار: انفعالِ مرضی؛ وقتی «غیرتِ ملی» قربانیِ «دیپلماسیِ ترس» می‌شود! ‌ آرایشِ سیاسیِ مسئولان ما، حتی شبیه به کشوری که رهبرش را «تهدید» کرده باشند هم نیست، چه رسد به کشوری که داغدارِ ترورِ جانکاهِ رهبر و خانواده‌اش به دستِ تروریست‌های آمریکایی است! ‌ ۱. استراتژیِ سکوت یا دعوت به جنایت؟ گویا حضرات تصور کرده‌اند اگر جنایتِ ترامپ را به روی‌اش نیاورند، او تحریک نمی‌شود! این «ادبِ مفرط» در برابرِ جلاد، نه دیپلماسی است و نه تدبیر؛ بلکه امضایِ حکمِ ترورهای بعدی است. ‌ ۲. خونسردیِ مشکوک: تحرکاتِ فعلیِ دستگاهِ دیپلماسی، ادامه همان «خونسردیِ یخیِ» عراقچی در مصاحبه‌های پیش از فاجعه است. وقتی میدان در آتش می‌سوزد، این حجم از بی‌تفاوتیِ دیپلماتیک، معنایی جز «رهاسازیِ اقتدار» ندارد. ‌ 🔺 نقطه: ترس از جنگ، دقیقاً همان جایی است که جنگ را به خانه می‌کشاند. ملتی که رهبرش را در خون می‌بیند اما دیپلمات‌هایش از ترسِ «تحریکِ دشمن» لکنت گرفته‌اند، در حالِ باختنِ موجودیتِ خویش است. ‌ ✍🏻 محمّدرضا رحیمی ‌ ✔️ @Meayar76
▪️ واکاوی معیار: فریبِ «نیویورک‌تایمز» و مهره‌های سوخته؛ چرا اتاق‌فکر دشمن به دنبالِ آدرسِ غلط است؟ گزارش اخیر نیویورک‌تایمز پیرامون طرح مشترک آمریکا و اسرائیل برای روی کار آوردن «احمدی‌نژاد»، بیش از آنکه یک روایتِ امنیتی باشد، یک «عملیاتِ روانیِ ناشیانه» برای انحراف افکار عمومی است. ۱. افسانه‌سرایی با طعمِ هالیوود: ادعای تلاش برای آزادی از حصر (که اساساً وجود خارجی نداشت) و نصبِ یک مهره به عنوان رهبر در میانه جنگ، بیشتر به فیلم‌نامه‌های درجه دو شباهت دارد تا واقعیتِ پیچیده‌یِ ایران. کسی که با ساختارِ «جمهوری اسلامی» و جایگاهِ «مجلس خبرگان» و «شورای نگهبان» آشنا باشد، به این جوکِ سیاسی تنها لبخند می‌زند. ۲. چرا حالا؟ هدف‌گیریِ دقیقِ «جریانِ نفوذ»: این گزارش درست زمانی منتشر می‌شود که تمامِ نشانه‌ها و نقدها به سمتِ «تیمِ ظریف-روحانی» و دیپلماسیِ خسارت‌بار آن‌ها نشانه رفته بود. انتشارِ این خبر، چیزی جز «پوششِ خبری» و «خوراکِ فکریِ کاذب» برای دور کردنِ افکار عمومی از مسببانِ وضع موجود و مهره‌هایِ جاده‌صاف‌کنِ دشمن نیست. ۳. سوختنِ مهره‌های تاریخ‌مصرف‌گذشته: دشمن با پیش کشیدن نام‌هایِ حاشیه‌نشین، سعی دارد «دوقطبی‌هایِ کاذب» ایجاد کند تا جامعه از پیگیریِ پرونده‌های کلانِ اقتصادی و خیانت‌های سیاسی باز بماند. احمدی‌نژاد یا هر مهره‌ی دیگری، در این پازل تنها یک «نارنجکِ دودزا» برای فرارِ عاملانِ اصلیِ نفوذ هستند. 🔺 نقطه : هوشیار باشید! دشمن می‌خواهد با این «چرت‌وپرت‌هایِ رسانه‌ای»، تمرکزِ نیروهای انقلاب را از «هدف اصلی» منحرف کند. ساختارِ قانونیِ کشور مستحکم‌تر از آن است که با گزارش‌هایِ زردِ رسانه‌هایِ صهیونیستی تکان بخورد. این گزارش‌ها را بخوانید، بخندید و با قدرت از کنارشان رد شوید؛ نشانه را گم نکنید! ✍🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76
مردم یکپارچه خواهان انتقام‌اند؛ انتقامی که در دل آن، هم معیشت نهفته است، و هم امنیت و اقتدار پایدار... ✔️ @Meayar76
مِعیار / محمّدرضا رحیمی
می‌دانید چرا مردم، با وجود همه سختی‌های معیشتی، بر انتقام پافشاری می‌کنند؟ چون اگر انتقام نگیریم، و اگر از آن ده شرط رهبری کوتاه بیاییم، پس از هر توافقی، دوباره به چرخه فشار اقتصادی، اغتشاش، جنگ و ترور بازخواهیم گشت. دشمن، یک‌بار دوازده روز جنگید و بار دیگر چهل روز؛ و هر دو بار نیز جنگ را با ترور رهبران و فرماندهان ما آغاز کرد... اگر این‌بار کوتاه بیاییم، مرتبه بعد، جنگی سنگین‌تر و دشوارتر ، در پیش خواهد بود. ✔️ @Meayar76