عصبانیت اینترنشنال از ممنوعیت پرچم شیروخورشید در جام جهانی توسط فیفا ✔️ @Meayar76

حسین مرعشی سخنگوی حزب کارگزاران: « وفاق یعنی فرار از شر مجلس!» ⁉️عجیب نیست که رییس مجلس، به جای واکنش نشان دادن به این اهانت‌های آشکار، منتقدان دلسوز را سیاسی کار و وحدت شکن معرفی می‌کند؟! گویا تعطیلی مجلس توسط محمدباقر قالیباف، بی‌دلیل نیست! انگار آقایان در وفاق ذوب شده‌اند! ✔️ @Meayar76

رویترز به نقل از منابع ایرانی: رهبر معظم انقلاب می‌گویند اورانیوم غنی‌شده باید در ایران بماند. ✔️ @Meayar76

واقعا در حساس ترین بُرهه از تاریخ انقلاب اسلامی هستیم ....

امشب وقت شفاف سازیِ شرایطی هست که کشور در اون قرار داره ...

▪️ واکاوی معیار؛ «چرا همه‌چیز قفل شده است؟؛ کالبدشکافیِ مارپیچِ تردید در دوراهیِ عزت و ذلت!» حسِ سنگینِ «درجا زدن» و «گره خوردنِ امور» در روزهای اخیر، نه یک توهم، بلکه واقعیتِ تلخِ ناشی از تلاقیِ دو جریانِ مخرب است. وقتی یک جریان به دنبال «معامله بر سرِ خون» است و جریان دیگر به دنبال «خفه کردنِ نقد به نام وحدت»، نتیجه‌اش می‌شود قفل‌شدگیِ دستگاهِ محاسباتیِ نظام. ۱. جریانِ اول: «سراب‌زدگانِ غرب‌گرا» (گره زدن معیشت به لبخندِ قاتل) این‌ها معتقدند در شرایطِ بحرانی، تنها راه، «تنش‌زدایی» به هر قیمتی است. این جریان با ترویجِ «ترس از جنگِ فراگیر»، سعی دارد منطقِ مقاومت را از کار بیندازد. آن‌ها فکر می‌کنند با نشستن پشت میز مذاکره پیش از تدفینِ شهید، می‌توانند امنیت بخرند؛ در حالی که تاریخ نشان داده مذاکره در موضعِ ضعف، فقط اشتهای دشمن را برای جنایتِ بعدی بیشتر می‌کند. این‌ها عاملِ «قفلِ اقتدار» هستند. ۲. جریانِ دوم: «انحصارطلبانِ ساکت‌کننده» (ذبحِ حقیقت به پایِ وحدتِ کاذب) این جریان، خطرش کمتر از اولی نیست. آن‌ها هرگونه نقد، پرسش‌گری و مطالبه‌ی انتقام را «تضعیفِ نظام» یا «بازی در زمین دشمن» می‌نامند. با شعارِ «الان وقت نقد نیست»، عملاً راهِ اصلاحِ خطاهای فاحشِ دولت را می‌بندند. این‌ها با ایجادِ اختناقِ تبیینی، اجازه نمی‌دهند انرژیِ عظیمِ مردم به موتورِ محرکِ نظام تبدیل شود. این‌ها عاملِ «قفلِ مطالبه‌گری» هستند. ۳. بحرانِ «تکلیفِ نامشخص» در بدنه اجرایی: یکی از علت‌های اصلیِ این قفل‌شدگی، شکافِ عمیق میان «اراده‌ی امت» و «تصمیمِ مسئولین» است. مردم خواهانِ اقتدار و خون‌خواهی هستند، اما بخشی از ساختارِ اجرایی به دنبالِ «بازگشت به عقب» است. این تضاد، باعث شده که ماشینِ تصمیم‌گیریِ کشور نه جرأتِ تاختن به سمتِ دشمن را داشته باشد و نه توانِ پاسخگویی به داخل. ۴. جای خالیِ «پیوستِ رسانه‌ایِ مقتدر»: وقتی روایتِ اول را رسانه‌هایِ لرزانِ دولتی می‌سازند، نتیجه‌اش می‌شود «انفعال». قفل شدنِ امور به این دلیل است که هنوز «منطقِ مقاومت» به عنوانِ تنها راهِ خروج از بحران، به یک «دستورالعملِ اجرایی» در تمامِ سطوح تبدیل نشده است( که در این باره در ادامه عرض خواهم کرد خدمتتان). 🔺 نقطه: همه‌چیز قفل شده است چون برخی مسئولین، «نصرتِ الهی» و «قدرتِ مردم» را از محاسباتِ خود حذف کرده‌اند و به جای تکیه بر این اقیانوس، به دنبالِ قطره‌ای از جیبِ دشمن هستند. کلیدِ باز شدنِ این قفل، نه در اسلام‌آباد و نیویورک، بلکه در بازگشت به «میدان» و شنیدنِ صدایِ صادقانه‌ی منتقدان و مردم دلسوزی است که قریب به سه ماه است در صحنه‌اند. ⚠️ آقایان! سکوتِ تحمیلی و مذاکره‌ی التماسی، دو لبه‌ی یک قیچی هستند که عزتِ ملی را هدف گرفته‌اند. این قفل با «کلیدِ سازش» باز نمی‌شود؛ با «پتکِ غیرت» می‌شکند! ✍🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

▪️ واکاوی معیار؛ «قفل‌شدگیِ نظام در غیابِ نظارت؛ مجلسِ تعطیل، هدیه‌ای به بانیانِ وضعِ موجود!» در حالی که کشور در پیچیده‌ترین گردنه‌های تاریخی، امنیتی و اقتصادی قرار دارد، آنچه این «قفل‌شدگی» را تکمیل کرده و به بن‌بست کشانده، وضعیتِ نابسامانِ قوه‌ی مقننه و سکوتِ مرگبارِ بهارستان است. ۱. معمایِ تعطیلی‌هایِ سه‌ماهه: در شرایطی که دشمن آرایشِ جنگی گرفته و سفره‌ی مردم در آتشِ تورم می‌سوزد، تعطیلی‌هایِ مشکوک و طولانی‌مدتِ مجلس (که به حدود سه ماه می‌رسد) چه معنایی دارد؟ چرا در حساس‌ترین زمان که باید «اتاقِ جنگِ اقتصادی و سیاسی» در مجلس برپا باشد، صندلی‌هایِ نظارت خالی است؟ چه دست‌هایِ پشت‌پرده‌ای از غیبتِ نمایندگان در صحنِ علنی سود می‌برند؟ ۲. خشمِ فروخورده‌یِ نمایندگانِ انقلابی: خبرهایِ رسیده و دیده شده حاکی از آن است که تعدادِ قابل‌توجهی از نمایندگان دلسوز و شجاع از این وضعیتِ «انفعالِ تحمیلی» به شدت شاکی هستند، اما گویی اراده‌ای فراتر از بدنه، مانع از بازگشاییِ موثر و برخوردِ قاطع با دولت می‌شود. این «بلوکه کردنِ قدرتِ نظارتیِ مجلس»، بزرگترین ضربه به اقتصادِ کشور است؛ چرا که دولت خود را در یک «حیاتِ خلوتِ بی‌نظارت» می‌بیند. ۳. جاده‌صاف‌کنی برایِ تصمیماتِ فردی: وقتی مجلس تعطیل است، تصمیماتِ کلانِ اقتصادی و دیپلماسی به جایِ «بررسیِ نخبگانی» و «تصویبِ قانونی»، در پستوهایِ دولتی و نشست‌هایِ غیرشفاف گرفته می‌شود. اینجاست که «غرب‌گداها» فرصت پیدا می‌کنند بدونِ ترس از استیضاح یا سوال، مقدماتِ مذاکره روی خونِ شهید را فراهم کنند. مجلسِ تعطیل، یعنی دولتِ رها شده! ۴. فلج شدنِ تصمیم‌گیریِ درست: علتِ اینکه هیچ تصمیمِ راهگشایی برای معیشتِ مردم گرفته نمی‌شود، همین است. مجلس که باید ریل‌گذارِ حرکتِ دولت باشد، عملاً از مدار خارج شده است. بدونِ فشارِ قانونیِ مجلس، دولت نه تنها انگیزه‌ای برای تغییرِ مسیر ندارد، بلکه با خیالِ راحت به سمتِ «تجارت با شرافتِ ملت» حرکت می‌کند. 🔺 نقطه: قفلِ امورِ کشور باز نخواهد شد مگر اینکه مجلس از این وضعیتِ «زینتی و تعطیل» خارج شود. آقایانی که پشتِ پرده‌یِ این تعطیلی‌ها هستند باید بدانند که سکوتِ مجلس، چراغِ سبزی است به دشمن برای فشارِ بیشتر و به دولت برای اهمالِ بیشتر. ⚠️ آقایانِ هیئت‌رئیسه! چرا تریبونِ ملت را در این شرایطِ حساس خاموش کرده‌اید؟ اگر مجلس قرار نیست در زمانِ جنگ و بحرانِ معیشتی، یقهِ ناکارآمدی را بگیرد، پس دقیقاً به چه دردی می‌خورد؟ این تعطیلیِ عمدی، شریک شدن در تمامِ بن‌بست‌هایِ فعلی است! ‌ ✍🏻 محمّدرضا رحیمی ‌ ✔️ @Meayar76

با هم هرشب شروط رهبری رو مرور کنیم ...

تعویقِ سفرِ «عاصم منیر»، فرمانده ارتش پاکستان به تهران _پس از انتظارِ ۲۴ ساعته_ نشانه‌ی مهمی‌ست! «آمریکا» اصرار دارد «بحث هسته‌ای در شرایطِ فعلی، مذاکره و پرونده آن بسته شود» آنهم با «سختگیری هسته‌ای بر ایران!» ولی «ایران» مذاکره در بابِ پرونده هسته‌ای را منوطِ به پروسه‌ی اعتمادسازِ ۳۰ روزه‌ی «پایانِ جنگ» و «رفعِ محاصره دریایی» می‌داند! در موضوع «تنگه» هم آمریکای‌ها علی‌رغمِ «پذیرشِ مدیریت ایران بر تنگه»، حاضر به پذیرش موضوعِ «اخذ عوارض از تنگه توسط ایران» نیستند! ✔️ @Meayar76

رزم پلاکاردی مردم ادامه دارد؛ ملت مبعوث از حقوق خود دست نمی‌کشند ... ✔️ @Meayar76