کلب درگاه سیدعلی

دانشجوی تراز انقلاب اسلامی

_

جز عشق کیست تا بزند دم برای عشق جز عشق چیست تا که بیاید به جای عشق از روز غلت خوردن دل در ره جنون مانده به قلب خاکی ما جای پای عشق هرکس مقرب است به خون مستحق‌تر است بس نادر است بزم و سرور سرای عشق غیلوله است ماحصل قهوه‌ی هوس بیدار می‌شود تن بی‌جان ز چای عشق فانی و مردنیست بنای جهان، ولی هرگز نمیرد آنکه دلش مانده پای عشق قلب سیاه، گنج شود در جوار او اینگونه است یک نظر از کیمیای عشق هرچند می‌بُرند زبان را در این مسیر در ولولست راه جنون از صدای عشق در اوج اشتیاقِ وصال و لقای دوست غیر از فراق نیست جواب و جزای عشق درمانده شد طبیب ز درمان درد ما غافل که غیر از عشق نباشد دوای عشق آمد نوا که فاش مکن سرّ عشق را در شهر نیست هرچه بگردی هوای عشق

حرفا چجوری آدمو می‌ترکونن..

یه آغوش بی صدا خواسته‌ی زیادی نبود

بچه‌هاجون، برای کاروانِ صمود دعا کنیم همگی : )

یه قایق کاغذی هم واسه فلسطین ننداختیم تو آب..

حیرت‌انگیزه که این مسئله هرجور آدمی رو از هرجایی پای کار اورده اونم نه به حرف با عمل جوری لبخند میزنن و دست تکون میدن و علامت پیروزی نشون میدن، که هرکی ندونه فکر می‌کنه همشون مسلمونای فلسطینین

هیچی بهتر از فلسطین ثابت نکرد که غرب شکست خورده از همون وقتی که شروع کرد به پاک کردن معنویت، روح و انسانیت؛ از همون وقتی که شروع کرد به تبدیل کردن بشر به حیوان مادی‌ای که هیچ اخلاق و انسانیتی نداره. غرب با تمام وجود قرن‌ها هم و غمشو گذاشت و تمام زورشو زد که هرطور شده ماها رو از هم جدا کنه. به بهونه‌ی نژاد و رنگ و عقیده. یا نه. با این حرف که نه زندگی تو به من مربوطه نه زندگی من به تو. انگار همه‌ی این کارا رو کرد تا ما نسبت به هم سرد بشیم. تا هروقت خواست مزاحما رو از صفحه‌ی روزگار محو کنه، کسی از حقشون دفاع نکنه. چی بهتر از قضیه‌ی فلسطین نشون داد که همه‌ی این تلاشا هیچ و پوچ بود؟ چه اتفاقی می‌تونست بهتر از این نشون بده که انسانیت نمرده؟ آره فلسطین ثابت کرد که انسانیت زندست. ثابت کرد که غرب بازیو باخت. ثابت کرد که آدما هنوز پیوندشونو با هم قطع نکردن. هنوزم دلیلی هست که از همه‌ی قاره‌ها و کشورا و نژادا و رنگا و زبانا و عقاید آدما رو دور هم جمع کنه و فریاد بزنه که ما چیز مشترکی ورای همه‌ی این ظواهر داریم. روح جمعی ما هنوز زندست. انسانیت هنوز زندست. و هیچ‌وقت نخواهد مرد. حتی با صدبرابر بیشتر خرج کردن و وقت گذاشتن. قضیه‌ی فلسطین چیزای زیادی رو به جهان نشون داد. جلوی چشمای حیرت‌زده‌ی غرب _درست وقتی سرمست از پیروزی به هر قدرت دیگه‌ای بود_ جوری پایه‌های کاخ پنبه‌ای خوشگل و از دور ترسناکِ غرب لرزید که هیچ‌جوره قابل جبران نیست. آره غرب فکر کرد مچ ما رو خوابونده اما دست خدا جوری حرف پیر ما رو به کرسی نشوند که هیچ قدرتی توانایی درکش با چشم دنیایی رو نداره. پیر ما درست می‌گفت که یه روزی میرسه که کل دنیا با ادبیات ما حرف میزنن و اون روز فرارسیده...

چجوری با ایدئولوژی سودگرایانه و خودخواهانه‌ و انسان‌محورانه‌ی غرب قراره این‌جوری شجاعت به خرج دادن تو دهن شیر توجیه بشه؟ بعد میگن چرا این چیزا تو رسانه‌ها سانسور میشن چون اگه اینا سانسور نشن همین نصفه بادی‌ هم که دژ محکم غرب تو ذهن یه سری غربگرا داره خالی میشه بایدم سانسور کنن این حماسه‌ها رو...

آدمای روی مخ رو از زندگیتون حذف کنید به نفع خودتونه