زندگی جریان داره.

امشب سرکلاس نقالی واسه‌ یه دختر کوچولو دست تکون دادم و اون اومد بغلم کرد و بعد هم کنارم نشست و بعدهم ازم خواست تا قبل رفتنم اجراشو ببینم، و من خواستم که این خاطره‌ی قشنگ برام اینجا بمونه:))))

ولی بچه‌ها تا ابد تنها دلیلی هستن که باعث میشن به دنیا و زندگی امیدوار بشم.

خب بذارید از خودم بگم براتون؛ از منی که چند وقته دیگه یه شمع به شمع‌های روی کیک تولدش اضافه میشه و همین یه سال کلی اونو بزرگتر و با تجربه‌تر کرده...

البته که من هنوز هم هیچچچ شناختی نسبت به خودم ندارم هنوز هم برای خودم غیرِ قابل ِانتظارم!

اما تو این مدت کلییی چیز یادت گرفتم و از همه مهمتر کلی بزرگتر شدم^^

هنوز هم همون‌قدر عجیب همون‌قدر غریب ولی هنوز هم در آستانه‌ی شناخت ِخود و البته البته که در آستانه‌ی صلح با درون.

و فکر کنم که تغییرات از طرز نوشتن و راحتی بیانم اینجا و برای شما کاملاً آشکار باشه!😄

و راستیییی ممنون و سپاسگزارم از شماهایی که هنوز هم همراهید خیلی برام باارزشه❤️

و دیگه اینکه اگر به پیام‌های بالایی دقت کنید متوجه میشید که رفتم دنبال هنر اصیل و درخشان ِنقالی و کلییی دارم کیف میکنم از روایت کردن داستان‌های شاهنامه.. و واقعا مگه نه اینکه هرکس وقتی تو جایگاه درستش قرار میگیره، تازه می‌بینه و می‌فهمه که اونم بااستعداد و درخشان بوده؟..فقط تو اون هنر و جایگاهی که بهش تعلق داشته و باید پیداش میکرده

اینم از من ِشیفته‌ی ِهنرهای نمایشی✨

درسته که خیلی عکس استانداردی نیست ولی خب همین خاصش میکنه برام.