به چه می اندیشی؟
نگرانی بیجاست...
عشق اینجا،
و خدا هم اینجاست
لحظهها را دریاب
زندگی در فردا نه،
همین امروز است!
-سهرابسپهری-
هدایت شده از کلاف سردرگم!
توبه من خندیدی و نمیدانستی
مـــن به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدم !
باغبان ازپی مـن تند دوید
سیب دندان زده را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی وهنوز سالهاست
که درگوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرارکنان میدهد آزارم
ومن اندیشه کنان
غرق این پندارنم
که چرا باغچه کوچک ما سـیب نداشت...
-حمید مصدق
هدایت شده از کلاف سردرگم!
من به تو خندیدم
چون که می دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدی
پدرم از پی تو تند دوید
و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه
پدر پیر من است
من به تو خندیدم
تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را
خالصانه بدهم
بغض چشمان تو لیک
لرزه انداخت به دستان من و
سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک
دل من گفت: برو
چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را….
و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من
آرام آرام
حیرت و بغض تو تکرار کنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چه می شد اگر باغچهی خانهی ما سیب نداشت…
-فروغ فرخزاد
هدایت شده از کلاف سردرگم!
دخترک خندید و
پسرک ماتش برد
که به چه دلهره از باغچه ی همسایه،
سیب را دزدیده
باغبان از پی او تند دوید
به خیالش می خواست
حرمت باغچه و دختر کم سالش را
از پسر پس گیرد
غضب آلود به او غیظی کرد
این وسط من بودم
سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم
من که پیغمبر عشقی معصوم
بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق
و لب و دندان ِ
تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم
و به خاک افتادم
چون رسولی ناکام
هر دو را بغض ربود
دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت
او یقیناً پی معشوق خودش می آید
پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود
مطمئناً که پشیمان شده بر می گردد
سالهاست که پوسیده ام آرام آرام
عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز
جسم من تجزیه شد ساده ولی ذرّاتم
همه اندیشه کنان غرق در این پندارند
این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت!
-جواد نوروزی