ولی خب... آدم‌های عاقل به هم تعلق دارن. و به جامعه.

اونایی که واقعا به جایی تعلق ندارن و عجیب و غریبن دیوانه‌هان.

کسایی که چیزایی رو میگن که هیچکس جرئت نداره بگه...... خب اینا دیوونه‌ن.

کی حاضره شادی و پذیرفته شدن از طرف اجتماع رو فدا کنه تا حرفی که به نظرش درسته رو بزنه؟

چند درصد از حرف‌هایی که می‌زنیم رو برای مقبولیت مردم می‌زنیم؟

آدم محبوب کیه؟ اونی که در حالت عادیش از طرف جامعه پذیرفته بشه؟ شخص عاقلی که همه می‌پذیرنش؟

و دیوانه توی تاریکی باقی می‌مونه؛ چون اونجا چشمت نمی‌تونه گولت بزنه که همه‌ی حقیقت همینه. همینی که می‌بینی.

ولی کسی جرئت نمی‌کنه توی تاریکی بمونه... چرا بمونه؟ اصلا به اونجا تعلق نداره. فقط یه سری‌هاشون همدیگه رو پس می‌زنن تا می‌افتن داخلش. این برای عاقل‌ها قلدری محسوب میشه.

ولی برای دیوانه‌ها... تاریکی خونه ست. خونه‌ای که عاقل‌ها چون نمی‌بینن راحت قضاوتش می‌کنن.

هر چند که اونا عاقلن! پس حق دارن همدیگه و بقیه رو قضاوت کنن! حق دارن فقط به احساسات و افکار خودشون گوش بدن! حق دارن منطق خودشون رو درست بدونن و بقیه رو احمق خطاب کنن! چون عاقلن!

شاید وقتی عاقل‌ها رو می‌بینی دلت نخواد شبیهشون باشی. ولی فقط شکل بیرونی کارات رو تغییر میدی.

دیوانه بودن افتخار نیست که بخوای کسب کنی. دیوانه ظاهرش مشکل داره، عاقل باطنش.