در نتیجه، دلایل خیلی چیزها رو فهمیدم.🤝🏻

عجیب و غریب بودن چیز چرتی ئه، وقتی می‌خوای وانمود کنی عادی هستی بدتر هم میشه.

در نتیجه آدم خاصی (که همتون هستید) باشید و سعی نکنید عادی طبیعی کنید؛ همینجوری خوبین.

بنده هر جوری حرف می‌زنم بازم عجیب غریبـ-🤣👈🏻👉🏻

آدمای خاص احساسات و نظراتشون کنجکاوی برانگیز و جالبه...

آدمای عجیب و غریب نظراتشون مشمئزکننده ست واسه عُموم.

قشنگ تفاوت بین یک فرد درخشان در جامعه و یه روانی جامعه‌ستیز ئه.😔👌🏻

جفتشون متفاوتن؛ ولی یکی توجه همه رو جلب می‌کنه، یکی اینجوریه که «اوه، این بشر مشکل داره! باید درستش کنیم».

البته کسی نمی‌خواد منو عوض کنه؛ ملت به سادگی منو می‌بینن و اینجورین که: «اوه... یارو خطرناک به نظر میاد... به نظر مزخرف میگه... باید ازش فاصله بگیریم که یه وقت بهمون آسیب نرسه. فوقش اگه جایی لازمش داشتیم میایم نظراتش رو می‌پرسیم.»😔

یه مقداری هم واسه همین نمی‌خوام خودمو توضیح بدم. همش اشتباه برداشت میشه. خودم هم خسته و عصبی میشم که نمی‌تونم منظورمو برسونم.

واسه همین حرف زدن راجب احساسات خیلی انرژی‌بر و خسته‌کننده می‌باشد. مخصوصا وقتی چند شخصیته باشی و همه یه شخصیت رو ببینن و اصل کاری‌ها از پشت سر روی مخت رژه برن.

قشنگ سرکوب می‌کنی خودتو که به روحیات بقیه آسیب نرسـ- بعد همونا به روانت سیخ می‌کنن و صبرت رو می‌سنجن.