همم... همینجوری یه چیزی به ذهنم رسیده بود.....

ما عادت داریم وقتی کسی بهمون نصیحتی می‌کنه قبول نکنیم، نه تا زمانی که تجربه‌اش نکردیم. (انصافا بیاین صادق باشیم؛ اکثرمون انقدر عاقل نیستیم که عملیش کنیم).

این عادت باعث میشه ما توی زندگی اشتباهات زیادی بکنیم و مشکلاتی برامون پیش بیاد... حتی گاهی آرزو می‌کنیم کاش به حرف بقیه توی اون زمان گوش می‌دادیم.

اما..... بازم توی موقعیت بعدی همین کارو می‌کنیم.

دلیلش چیه؟

داشتم با خودم فکر می‌کردم... شاید ما از بهای آگاهی می‌ترسیم. واسه همین می‌خوایم دیرتر به دستش بیاریم تا دچارش نشیم. نمی‌خوایم تا آخرین لحظه قبولش کنیم؛ چون قبول کردنش به معنی رسیدن به درد و رنج عمیق‌تری ئه...

اما..... این یه توهم نیست؟

ما شادی‌هامون، زمانمون، خنده‌هامون، همه چیزمون رو فدا می‌کنیم تا اون آگاهی رو قبول نکنیم.....

ولی شاید بهای دونستن (با عمل) خیلی کمتر از بهای ندونستن باشه؟

این فقط یه احتمال ئه... اما هنوزم ممکنه.

یه مدت کوتاه درد زیادی کشیدن بهتر از اینه که مدت طولانی ذره ذره خرد بشی و تا آخرش احساس قربانی بودن بکنی. اونم وقتی جواب همیشه جلوی چشمت بوده.