کاش میشد بمیرم

امروز که داشتم از خیابون رد میشدم چند بار به خودم گفتم اگه وسط خیابون وایسم تا چند ثانیه ی دیگه زندگی مزخرفم تموم میشه و خلاص میشم ازش

همینطور دیروز که روی پشت بوم داشتم لباس پهن میکردم

یا هفته قبل که داشتم تکه های لیوانی که از دستم افتاد بود رو از روی زمین جمع میکردم

یکی که بشینه با حوصله موهامو استایل کنه چی؟ همونم ندارم

از همه آدمای روی زمین متنفرم

بیشتر از همه از خودم که انقدر احمقم

یه حس بد و عجیبی داره اینکه بعد از یه مدت واسه هیچ کدوم از ادم های زندگیم اون آدمی که بودم نیستم.. دارم سعی میکنم باهاش کنار بیام بهش عادت کنم اما هر دفعه بین یه عالمه چرا چرا چرا گم میشم

نه بعضی وقتا بوسه ها آدم میکشن

خودم یه اقیانوس احساسات تو دلم دارم و حسش میکنم ولی نمیتونم احساسات آدما رو نسبت به خودم باور کنم.. چرا؟