بله! ایران ارث پدرمان است.

این چهارشنبه سوری فرق داشت این اسفند فرق داشت این زمستان فرق داشت این سال فرق داشت شما مردم خیلی فرق داشتید شما گل کاشتید در این سرزمین در خاک بی‌جان و مرده ایران شما بذر کاشتید تا بهار برایتان شکوفه بیاورد خبر خوش بیاورد و سرخی چشمانتان به زیبایی بهار روشن شود شما لایقید، لایق ترین افراد زمین برای دیدن بهار. #قاب_مهوا🪞 #روایت_فتح

زمستانِ نکبت باری بود. بر سرمان جای باران تنها غم بارید. درختان خشک شدند اما اشک هایمان نه. شومینه مادربزرگ هم سرد شد. بوق چایی هم از نوا افتاد. از بهار میترسم. درختان شکوفه خواهند داد؟ شکوفه های صورتی؟ یا غمباد زمستان شکوفه های تیره و سیاه بر سر شاخه های خشکیده خواهد کاشت. اخر میگویند بهار برای آمدن کسی اینگونه خودآرایی میکنید. امسال به هوای که شکوفه بر سر میکاری بهار؟ ما که عزیزانمان با زمستان رفته اند. #روایت_فتح مهوا

سحر ۳۰اُم ماه‌رمضان رمضان مے‌رود و پشت سرش هـم دل مـا رفت تا سال دگر زنده بمانیـم یا نـه؟! مهوا

آهای رمضان داری میروی؛ کاش سلام مرا سرراهی به عزیزم برسانی🕊 مهوا

ارغوان این چه رازیست که هر بار بهار با عزای دلِ ما می آید ... که زمین هرسال از خون پرستو ها رنگین است. وین بر دل سوختگانداغ بر داغ می‌افزاید. -هوشنگ ابتهاج مهوا

آقای من مولای من صاحب شکوفه های صورتیه بهار؛ با من بگو چند زمستان دیگر باید بگذرد چند بار دیگر باید فرسوده و خشک و مرده شویم تا بهارانمان سر برسد. تا تو سر برسی. سر بزنی به این باغ پژمردهِ مریضِ دلتنگ. من که میگویم نیا بهار. اگر با خودت گمشده مارا نیاوردی خودت هم نیا. مهوا

آه از تو ۴۰۴ ما امید داشتیم و آرزو برای تو، تو غم برای ما. ما لب شاد و پر از خنده خواسته بودیم برای تو، تو چشمانی تر برای ما. ما آبادانی و زندگی از تو خواسته بودیم، تو عزیزنمان را از ما. ما سالی پر از خیر و برکت آرزو کردیم، تو پر از شر و ویرانی برای ما. مهوا