-

پرده‌ی اول|مرد رودخانه - سایه ی تو به درخت آبنوس رسید. در همان شبی که ماه نیمه بود و میخواستی خودت را به دریا‌ بیندازی. چهار نخ سیگار را ترک کرده بودی و حالا یک پاکت می‌کشیدی. سکوت کرده بودی اما سایه‌ات سرش را برد بین شاخه های آبنوس و فریاد می‌زد. همان شب بود ؟ همان شب بود که تو از زمان بیگانه شدی؟

و خوش به حال جهانی که کنارت بود.

نَشمَه:معشوقه پنهانی به گویش یزدی

«برای تو چه بگویم؟ بگویم زخمم آن‌قدر عمیق شده که می‌توان در آن درختی کاشت؟ بگویم غمگینم و مرگ کاری نمی‌کند؟»

بابا لنگ دراز عزیزم خواستم که بدانید سخت مشتاق دیدارتان هستم.

رفت،عین رفتن جان از بدن دیدم که جانم میرود

گفت تو هیچوقت بزرگ نمیشی.

براي تجدید خاطرات برای‌تُ

ما بیش از آنکه بخاطر آن‌چیزی که شده غمگین باشیم، بخاطر آنچه که می‌شد بشود و نشده غمگین هستیم.

تو خودمو از من گرفتی،بعد خودتو

او را برای معالجه‌ی جنون به آن‌جا سپرده بودند. به نظر من دیوانه نبود؛ بلکه بی‌اندازه رنج کشیده بود. تمام دردش همین بود و بس.