باید به شعر میدان داد. .

‏«عشق در نظر من آن است که تو خنجری هستی که من در درون خویش می‌چرخانم»

واقعیت این است که گذشت زمان مرا به تو نزدیک می‌کند. دیروز، در جاده، به تو فکر می‌کردم و با خودم می‌گفتم که اگر تو اینجا بودی چقدر باهم میخندیدیم. خوب می‌دیدم که تا کجا زندگی روزمره‌ام‌ را پر کرده‌ای، در کوچک‌ترین جزئیات حضور داری.

در‌آدم‌های‌بعدی‌دنبال‌من‌خواهی‌گشت‌.

مو به مو به درونم خزیده‌ای.

گر چه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش تا سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم -حافظ

بھ‌سادگی می‌توان بیزار شد از این زیستِ مَلال‌‌آور .. اما چگونه می‌توان از آن دل کند، آن‌‌گاه که یك کودک بر آن راھ می‌رود.

"قطعه‌ ای از من كنار توست؛ و قطعه‌‌ ای كنار خودم. و قطعاتم دلتنگ یکدیگرند، می‌شود بیایی؟"

«آن‌ها بی‌شک موجودات جان‌داری هستند به‌نام کلمه»

درختِ پایین پنجرھ، بیست سالۍ است کہ شعر می‌دزدد!