بی پناهم؛گوشه ی آغوش خود جا کن مرا

خاک‌های اطراف عروسکش را کنار زد نمیتوانست به این راحتی دل بکند هنوز هم صدای تنفس عروسک را می‌شنید صدای ملایمش که می‌گفت : مرا میان آنها تنها نگذار ایزابل، مرا تنها نگذار..

-

تو آنجایی و آنجا نمی داند که چقدر خوشبخت است؛

یادم کن آنقدر که فراموش کرده‌ای.

چه‌مبارک‌است‌این‌غم،‌که‌تودردلم‌نهادی

میخواهم تکه‌ای از خودم را بکَنم و بگذارم لای دفتر مورد علاقه‌ام تا روزی آن را باز کنم شاید خشک شده و پلاسیده شده باشد اما یادآور روزی می‌شود که خودم را گم کرده بودم تکه‌ای که دیگر صاحبی ندارد گم شده.. فراموش شده. . !

براي ناگفته هایمان برای‌تُ

-روزی وفا کنی که نیاید به کار من

که این دیوانه گر عاقل شود، دیگر نمی آید

"دختران سرزمین اهورا، فردا که در دامن طبیعت خواستید برای فرزندانتان پونه بچینید یا برایشان از بنفشه تاجی از گل بسازید، حتماً از تمام پاکی‌ها و شادی‌های دوران کودکی‌تان یاد کنید. پسران طبیعت آفتاب، می‌دانم دیگر نمی‌توانید با همکلاسی‌هایتان بخوانید و بخندید، چون بعد از مصیبت مرد شدن تازه غم نان گریبان شما را گرفته است؛ اما یادتان باشد که به شعر، به آواز، به لیلا‌هایتان، به رویاهایتان پشت نکنید. به فرزندانتان یاد بدهید برای سرزمین‌شان، برای امروز و فرداها، فرزندی از جنس شعر و باران باشند. به دست باد و آفتاب می‌سپارمتان. . .

براي رویِش دوباره برای‌تُ