چه‌مبارک‌است‌این‌غم،‌که‌تودردلم‌نهادی

میخواهم تکه‌ای از خودم را بکَنم و بگذارم لای دفتر مورد علاقه‌ام تا روزی آن را باز کنم شاید خشک شده و پلاسیده شده باشد اما یادآور روزی می‌شود که خودم را گم کرده بودم تکه‌ای که دیگر صاحبی ندارد گم شده.. فراموش شده. . !

براي ناگفته هایمان برای‌تُ

-روزی وفا کنی که نیاید به کار من

که این دیوانه گر عاقل شود، دیگر نمی آید

"دختران سرزمین اهورا، فردا که در دامن طبیعت خواستید برای فرزندانتان پونه بچینید یا برایشان از بنفشه تاجی از گل بسازید، حتماً از تمام پاکی‌ها و شادی‌های دوران کودکی‌تان یاد کنید. پسران طبیعت آفتاب، می‌دانم دیگر نمی‌توانید با همکلاسی‌هایتان بخوانید و بخندید، چون بعد از مصیبت مرد شدن تازه غم نان گریبان شما را گرفته است؛ اما یادتان باشد که به شعر، به آواز، به لیلا‌هایتان، به رویاهایتان پشت نکنید. به فرزندانتان یاد بدهید برای سرزمین‌شان، برای امروز و فرداها، فرزندی از جنس شعر و باران باشند. به دست باد و آفتاب می‌سپارمتان. . .

براي رویِش دوباره برای‌تُ

گر چه او هرگز نمی‌گیرد ز حالِ ما خبر درد او هر شب خبر گیرد ز سر تا پایِ ما -صائب‌تبریزی

و شعر آخرین شفای اندوهِ آدمی!

ولی یه روز اتفاق افتاد. تو خزیدی زیر پوستم، زیر زخمام یکی شدیم. .

تو فقط متوجه تغییرِ رفتارم شدی ولی هیچوقت متوجه رفتارِ خودت نشدی که باعث تغییر من شد.