که این دیوانه گر عاقل شود، دیگر نمی آید

"دختران سرزمین اهورا، فردا که در دامن طبیعت خواستید برای فرزندانتان پونه بچینید یا برایشان از بنفشه تاجی از گل بسازید، حتماً از تمام پاکی‌ها و شادی‌های دوران کودکی‌تان یاد کنید. پسران طبیعت آفتاب، می‌دانم دیگر نمی‌توانید با همکلاسی‌هایتان بخوانید و بخندید، چون بعد از مصیبت مرد شدن تازه غم نان گریبان شما را گرفته است؛ اما یادتان باشد که به شعر، به آواز، به لیلا‌هایتان، به رویاهایتان پشت نکنید. به فرزندانتان یاد بدهید برای سرزمین‌شان، برای امروز و فرداها، فرزندی از جنس شعر و باران باشند. به دست باد و آفتاب می‌سپارمتان. . .

براي رویِش دوباره برای‌تُ

گر چه او هرگز نمی‌گیرد ز حالِ ما خبر درد او هر شب خبر گیرد ز سر تا پایِ ما -صائب‌تبریزی

و شعر آخرین شفای اندوهِ آدمی!

ولی یه روز اتفاق افتاد. تو خزیدی زیر پوستم، زیر زخمام یکی شدیم. .

تو فقط متوجه تغییرِ رفتارم شدی ولی هیچوقت متوجه رفتارِ خودت نشدی که باعث تغییر من شد.

براي زود دیر شدن‌ها برای‌تُ

«از دلم دور شدی فکر تو آمد به سرم خواب میبینمت، از خواب نباید بپرم»

آن که تو را ندارد بی‌وطن است

در چشمان تو مساحتی برای مرگ و عشق است آیا به گمشده‌ای چون من رخصت می‌دهی به بیابان‌های تو بیایم و درِ پلک‌هایت را پشت سرم ببندم و با مرگ خود کمی خلوت کنم؟!